Ὁ Τυφλὸς Θεατὴς τῶν Ἑρμαίων
Ἑρμαίων ὄντωνcum Hermaea celebrarentur (γεν. ἀπόλ. (γεν. πλ. οὐδ. + μτχ. ἐνεστ.)) — genetivus absolutus. 'Ἑρμαῖα' sunt festa Mercurii, quae in palaestris a pueris agebantur. ἐν τῇ Ταυρέου παλαίστρᾳ, Φιλῖνος ὁ ῥήτωρ, ἀνὴρ δεινὸς μὲν λέγεινdicendi peritus (ἐπίθ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ. + ἀπαρ. ἐνεστ.) — infinitivus adiectivum 'δεινός' definit. 'μέν' respondet particulae 'δέ' sequenti: peritus dicendi, sed non minus se ipsum laudandi., οὐχ ἥκιστα δὲ ἑαυτὸν ἐπαινεῖν, ὑπέσχετο τοῖς παροῦσιν ἐκφράσειν τὴν ἑορτὴν οὕτω σαφῶς ὥστε τοὺς ἀκούοντας μηδὲν ἧττον ὁρᾶν ἢ τοὺς θεωμένους. ἤλπιζε γὰρ τοὺς πλουσίους τῶν πατέρων, οἳ παρῆσαν, τοὺς υἱεῖς αὑτῷ μαθητὰς παραδώσειν.
Ὁ δὲ τῶν παίδων χορός, ἄρτι τῷ Ἑρμῇ τὸν ὕμνον ᾄσας, ἐστεφανωμένοςcoronatus (μτχ. παρακ. μέσ./παθ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'στεφανόω'. Participium perfecti statum significat: corona adhuc ornatus. ἐν κύκλῳ ἐκαθέζετοconsidebat (παρατ. ὁριστ. μέσ. γ' ἑν.) — a verbo deponenti 'καθέζομαι'. Augmentum ante praefixum ponitur, quia verbum iam ut simplex sentiebatur. καὶ ἐσκόπειspectabat (παρατ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo contracto 'σκοπέω' (ἐσκόπεε > ἐσκόπει). Significat attente intueri..
ΧΟΡΟΣ· «Ἴδετεaspicite (προστ. ἀορ. β' ἐνεργ. β' πλ.) — ab aoristo 'εἶδον', qui verbo 'ὁράω' suppletur. Accentus in prima syllaba cadit. τὸν ἄνδρα· πρὶν εἰπεῖνantequam locutus est (πρίν + ἀπαρ. ἀορ. β' ἐνεργ.) — a verbo 'λέγω' (aor. 'εἶπον'). Post enuntiatum affirmativum 'πρίν' infinitivum regit., ἤδη ὡς νενικηκὼςtamquam iam victor (ὡς + μτχ. παρακ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'νικάω'. Particula 'ὡς' cum participio speciem aut opinionem significat: quasi iam vicerit. βαδίζειincedit (ἐνεστ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'βαδίζω'. Hic ingressum gloriosum et superbum describit..»
Ἀναστὰς δὲ ὁ Φιλῖνος ἤρξατο· «Ὁ Ἑρμῆς, ὦ ἄνδρες, ὁ ἐναγώνιοςcertaminum praeses (ἐπίθ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — epitheton Mercurii, qui ludis et certaminibus palaestrae praeest; ex 'ἐν' et 'ἀγών'…» ἐν τούτῳ δὲ δύο νεανίσκοι ἐπάλαιονluctabantur (παρατ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' πλ.) — a verbo 'παλαίω' (luctor); cf. 'πάλη' et 'παλαίστρα' ἐγγύς, καὶ ὁ μὲν τὸν ἕτερον κατέβαλεν, ὁ δὲ πεσὼν πολλὴν κόνιν ἀνέρριψενpulverem sursum iecit (κόνιν: αἰτ. ἑν. θηλ.; ἀνέρριψεν: ἀορ. α' ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — 'κόνις, -εως' (ἡ) pulvis; 'ἀναρρίπτω' ex 'ἀνά' et 'ῥίπτω'; nota ρρ post augmentum, ἣ εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ ῥήτορος ἐνέπεσεν. ὁ δὲ ἐπιμύσαςcum oculos clausisset (μτχ. ἀορ. α' ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'ἐπιμύω' (oculos comprimo, conniveo), ex 'ἐπί' et 'μύω' καὶ δακρύων οὐδὲν ἔτι ἑώρα.
ΧΟΡΟΣ· «Ὁ πάντα δείξεινse monstraturum esse (ἀπαρ. μέλλ. ἐνεργ.) — a verbo 'δείκνυμι'; infinitivus futuri post verbum promittendi ὑποσχόμενος οὐδὲ τοὺς ἑαυτοῦ πόδαςne suos quidem pedes (οὐδέ: ἐπίρρ.; ἑαυτοῦ: γεν. ἑν. ἀρσ.; πόδας: αἰτ. πλ. ἀρσ.) — 'οὐδέ' hic valet 'ne … quidem'; 'ἑαυτοῦ' pronomen reflexivum possessivum ὁρᾷvidet (ἐνεστ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — forma contracta a verbo 'ὁράω' (ὁράει > ὁρᾷ).»
Γέλως δὲ πολὺς ἐγένετο, καὶ ὁ Φιλῖνος ὀργισθεὶςiratus (μτχ. ἀορ. παθ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'ὀργίζομαι' (irascor); aoristus passivus sensu medio ἐβουλεύετο ἀπιέναι. ἐπεὶ δὲ ᾔσθετο τοὺς πατέρας ἤδη ἀπιόνταςsensit patres iam abire (ᾔσθετο: ἀορ. β' ὁριστ. μέσ. γ' ἑν.; ἀπιόντας: μτχ. ἐνεστ. αἰτ. πλ. ἀρσ.) — 'αἰσθάνομαι' cum participio rem perceptam significat; 'ἀπιόντας' a verbo 'ἄπειμι' (abeo), ἔγνω ὅτι, εἰ νῦν σιωπήσειεν, οὐδένα πώποτε μαθητὴν λήψοιτοaccepturus esset (μέλλ. εὐκτ. μέσ. γ' ἑν.) — a verbo 'λαμβάνω' (fut. 'λήψομαι'); optativus futuri in oratione obliqua pro indicativo 'λήψεται'. ἑστὼς οὖν τυφλὸς ἐπειρᾶτο λέγειν οὐχ ἃ ἑώρα, ἀλλ᾽ ἃ ᾐσθάνετο.
«Ὀσφραίνομαι» ἔφη «πρῶτον μὲν τῆς κνίσης τῶν μηρίων ἐπὶ τοῦ βωμοῦ καομένων, μεμιγμένης τῇ τοῦ ἐλαίου ὀσμῇ, ᾧ ἀλείφονται οἱ νέοι. ἀκούω δὲ τὸν ψόφον τῶν σωμάτων εἰς τὴν κόνιν πιπτόντων, ὥσπερ φορμῶν σίτου ἐξ ἁμάξης ἐκβαλλομένων· καὶ τὴν στλεγγίδα τὸ δέρμα ξύουσανstrigilem cutem radentem (αἰτ. ἑν. θηλ. + μτχ. ἐνεστ. ἐνεργ. αἰτ. ἑν. θηλ.) — 'στλεγγίς' est instrumentum quo athletae oleum et pulverem a corpore abradebant; 'ξύω' significat radere, καὶ τὸν παιδοτρίβην βοῶντα, καὶ τοὺς πρεσβύτας ἐν τῇ στοᾷ βήττοντας καὶ ψέγοντας τοὺς νέους, ὡς αὐτοὶ πολὺ βελτίους ἦσαν. γεύομαι δὲ τῆς κόνεως ἐν τῷ στόματι, πικρᾶς καὶ θερμῆς, ἧς οὐδεὶς ὑμῶν ἐγεύσατο εἰ μὴ ἡττηθείςnisi victus (μτχ. ἀορ. παθ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo Attico 'ἡττάομαι'; nemo pulverem gustavit nisi qui in palaestra victus humi prostratus est. αἰσθάνομαι δὲ καὶ τὴν σκιὰν τῆς πλατάνου ψυχρὰν ἐπὶ τῷ αὐχένι, καὶ τὸν ἥλιον θερμὸν ἐπὶ ταῖς χερσίν. ὅσα γὰρ ὑμεῖς ὀφθαλμοῖς παρατρέχετε, ταῦτα ἐγὼ ὅλῳ τῷ σώματι δέχομαι.»
ΧΟΡΟΣ· «Οὐκέτι γελῶμενnon iam ridemus (ἐνεστ. ὁριστ. ἐνεργ. α' πλ.) — a verbo 'γελάω' (forma contracta); 'οὐκέτι' significat 'non amplius'. ὁ γὰρ τυφλὸς διδάσκει ἡμᾶς ἃdocet nos ea quae (ἐνεστ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν. + διπλῆ αἰτ.) — verbum 'διδάσκω' duplicem accusativum regit, personae ('ἡμᾶς') et rei ('ἅ'), sicut Latinum 'doceo' ὁρῶντεςvidentes (μτχ. ἐνεστ. ἐνεργ. ὀνομ. πλ. ἀρσ.) — participium concessivum: 'quamvis videremus'; a verbo 'ὁράω' οὐκ εἴδομενnon vidimus (ἀορ. β' ὁριστ. ἐνεργ. α' πλ.) — aoristus suppletivus verbi 'ὁράω' (ex radice ἰδ-); opponitur participio 'ὁρῶντες'.»
Οἱ δὲ πατέρες ἐπαύσαντο ἀπιόντεςabire destiterunt (ἀορ. ὁριστ. μέσ. γ' πλ. + μτχ. ἐνεστ. ὀνομ. πλ. ἀρσ.) — 'παύομαι' cum participio significat desinere facere quod iam fit; 'ἀπιόντες' a verbo 'ἄπειμι' (ire), καὶ πρῶτος ὁ πλουσιώτατος προσελθὼν τὸν υἱὸν ἐκ τοῦ χοροῦ ἤγαγε πρὸς τὸν ῥήτορα. ὁ δὲ Φιλῖνος, τοὺς ὀφθαλμοὺς ὕδατι ἀπονίψαςcum abluisset (μτχ. ἀορ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo Attico 'ἀπονίζω', compositum ex 'ἀπό' et 'νίζω'; significat lavando abstergere, ἐσιώπα καὶ περιεσκόπειcircumspiciebat (παρατ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'περισκοπέω', compositum ex 'περί' et 'σκοπέω'; augmentum inter praepositionem et verbum ponitur ὥσπερ ἄρτι πρῶτον εἰς τὴν παλαίστραν εἰσελθών.
ΧΟΡΟΣ· «Ἕως μὲν ἔβλεπενdum quidem videbat (σύνδ. χρον. + παρατ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν. (βλέπω)) — 'ἕως' cum indicativo imperfecti significat 'quamdiu'. 'μέν' respondet particulae 'δέ' sequenti, ut duo tempora inter se opponantur., ἑαυτὸν ἐθεᾶτοse ipsum spectabat (αὐτοπαθ. ἀντων. αἰτ. ἑν. ἀρσ. + παρατ. ὁριστ. μέσ. (ἀποθ.) γ' ἑν. (θεάομαι)) — 'ἐθεᾶτο' contractum est ex 'ἐθεάετο'. Verbum deponens est. Hic iocose significat hominem, dum videbat, se ipsum potius quam spectaculum contemplatum esse.· ἐπειδὴ δὲ ἐτυφλώθηcaecatus est (ἀορ. ὁριστ. παθ. γ' ἑν. (τυφλόω)) — A verbo 'τυφλόω', quod est 'caecum reddo', derivatur. Aoristus passivus in '-θη' significat 'caecus factus est'., τὴν ἑορτήνfestum (αἰτ. ἑν. θηλ. (ἡ ἑορτή)) — Obiectum verbi 'ἐθεᾶτο', quod per ellipsin omittitur. Sententiae acumen in eo est quod caecus demum festum, non se ipsum, 'spectat'..»
← Πάλιν εἰς πάσας τὰς ἱστορίας