Ὁ Ῥήτωρ ὁ τὴν Γλῶτταν Προδότην Ἔχων

Παρῆν ἔγωγε ἐν τῷ δικαστηρίῳ, ὦ ἄνδρες, ὅτε Λαμπρίας ὁ ῥήτωρ ἔφευγε δίκηνreus erat (παρατ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — locutio iudicialis: 'δίκην φεύγειν' significat accusatum esse προδοσίαςproditionis (γεν. ἑν. θηλ.) — crimen quo quis patriam hostibus tradit· ἐλέγετο γὰρ χρυσίον παρὰ τοῦ Μήδου δεδέχθαιaccepisse (ἀπαρ. παρακ. μέσ.) — a verbo 'δέχομαι', in oratione obliqua καὶ τὰ τῶν Ἀθηναίων ἀπόρρητα τοῖς πολεμίοις ἐκδεδωκέναιprodidisse (ἀπαρ. παρακ. ἐνεργ.) — a verbo 'ἐκδίδωμι', hostibus tradere. ἀναβαίνει δὴ ἐπὶ τὸ βῆμα, σεμνὸς τῷ προσώπῳvultu gravis (ἐπίθ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ. cum δοτ.) — dativus respectus: gravis quoad vultum, τὴν χεῖρα ἐντὸς τοῦ ἱματίου κρύπτων ὥσπερ ἀνδριὰςstatua (ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — simulacrum ex aere vel lapide factum ὁ τοῦ Σόλωνος.

καὶ πρῶτον μὲν τοὺς θεοὺς ἐκάλει μάρτυρας, ἔπειτα τοὺς προγόνους, εἶτα τὸν Μαραθῶνα καὶ τὴν Σαλαμῖνα — πάντα γὰρ ταῦτα εἴωθενsolet (παρακ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν. (vi praes.)) — a verbo 'ἔθω', consuetudinem significat ὁ μηδὲν ὑγιὲς λέγωνnihil sani dicens (μτχ. ἐνεστ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — idiomatice: nihil veri vel honesti dicens ἐπαντλεῖνeffundere (ἀπαρ. ἐνεστ. ἐνεργ.) — proprie aquam infundere, translate verba copiose profundere. "ἐγώ," φησίν, "ὦ ἄνδρες δικασταί, οὐδὲ οἶδα τὴν ὁδὸν τὴν εἰς Σοῦσα φέρουσανducentem (μτχ. ἐνεστ. ἐνεργ. αἰτ. ἑν. θηλ.) — de via: 'ὁδὸς φέρουσα' via quae ducit· οὐδὲ ἑώρακαvidi (παρακ. ὁριστ. ἐνεργ. α' ἑν.) — a verbo 'ὁράω' cum augmento et reduplicatione Πέρσην πώποτεumquam (ἐπίρρ.) — adverbium temporis, 'ullo umquam tempore', πλὴν ἐν γραφῇ."

ἐπῄνειlaudabat (παρατ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'ἐπαινέω' cum augmento τὸ πλῆθος· καλῶς γὰρ ἔφη. ὁ δὲ προϊὼν ἐπὶ τὸ μεγαλοπρεπέςad magnificentiam progrediens (μτχ. ἐνεστ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'πρόειμι'; grandiloquentiam augens, "τίς γὰρ ἂν ἐμὲ προδότην νομίσειενexistimet (ἀόρ. εὐκτ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — optativus potentialis cum 'ἄν'; ἐγὼ μὲν γὰρ οὐκ ἔλαβον τὰ δύο τάλαντα ἐκεῖνα —" καὶ ἐνταῦθα ἐσιώπησεsiluit (ἀόρ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'σιωπάω', subito tacuit. σιγὴ δὲ ἐγένετο οἵανqualem (ἀντων. ἀναφ. αἰτ. ἑν. θηλ.) — pronomen correlativum qualitatis οὐ πώποτε ἤκουσα.

"ποῖα δύο τάλαντα;" ἀνεβόησενexclamavit (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — verbum compositum ex 'ἀνά' et 'βοάω' ὁ κατήγοροςaccusator (ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — qui in iudicio alium accusat, θαυμάζων. "οὐδεὶς γὰρ ἡμῶν εἴρηκενdixit (παρακ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'λέγω', tempus perfectum ὁπόσονquantum (ἀντων. αἰτ. ἑν. οὐδ.) — pronomen relativum interrogativum indirectum ἦν τὸ χρυσίον."

ὁ δὲ Λαμπρίας, ἱδρῶτι ῥεόμενοςsudore fluens (δοτ. ἑν. + μτχ. ἐνεστ. μέσ.) — sudore madidus, metu perfusus, μεταβάλλεινmutare (ἀπαρ. ἐνεστ. ἐνεργ.) — sententiam vertere, consilium commutare ἐπειρᾶτο· "λέγω δὴ ὅτι οὐδὲ τὸν ἄνδρα ἐκεῖνον οἶδα, τὸν ναύκληρονnauclerum (αἰτ. ἑν. ἀρσ.) — dominus navis, mercator maritimus τὸν ἐν τῷ Πειραιεῖ τὸ ἀργύριον —" καὶ πάλιν ἐπέσχενcohibuit (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'ἐπέχω', hic se continuit, cessavit, ὀψὲ τὴν γλῶτταν καταλαβώνcomprehendens (μτχ. ἀορ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'καταλαμβάνω', linguam sero reprimens.

γέλως δὲ τοσοῦτος ἐρράγηerupit (ἀορ. ὁριστ. παθ. γ' ἑν.) — a verbo 'ῥήγνυμι', subito exortus est παρὰ τῶν δικαστῶν ὥστε τὸ οἴκημα σεισθῆναιaedificium concuti (ἀπαρ. ἀορ. παθ.) — a verbo 'σείω', in consecutiva clausula. ὁ δὲ ἔτι ἐβούλετό τι λέγειν, ἀλλ' ἐπέθηκεimposuit (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — verbum compositum ex 'ἐπί' et 'τίθημι' τὴν χεῖρα τῷ στόματι, ὥσπερ ἐχθρὸν τὸν ἑαυτοῦ λόγον κατέχωνretinens (μτχ. ἐνεστ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'κατέχω', cohibens tamquam hostem.

ἐψηφίσαντοsuffragium tulerunt (ἀορ. ὁριστ. μέσ. γ' πλ.) — a verbo 'ψηφίζομαι', sententiam dicere calculo δὲ οἱ δικασταὶ πρὶν τὸ ὕδωρ ἐκρυῆναιantequam aqua effluxit (ἀπαρ. ἀορ. β' παθ.) — de clepsydra iudiciali; 'ἐκρέω' effluere, καὶ κατεγνώσθηdamnatus est (ἀορ. ὁριστ. παθ. γ' ἑν.) — a verbo 'καταγιγνώσκω', condemnare aliquem. ἀπιὼν δὲ ὁ κατήγοροςaccusator (ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — qui in iudicio accusat ἔφη πρός με γελῶν·

"οὐδὲν ἔδει μαρτύρωνnihil opus erat testibus (παρατ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν. + γεν.) — verbum 'δεῖ' cum genetivo rei· αὐτὸς γὰρ ἑαυτοῦ προδότηςproditor (ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — qui prodit; hic sui ipsius proditor ἐγένετο, τὴν γλῶττανlinguam (αἰτ. ἑν. θηλ.) — forma Attica pro 'γλῶσσαν' μισθωσάμενοςlocans (μτχ. ἀορ. μέσ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'μισθόω', mercede locare vel conducere τοῖς πολεμίοις μᾶλλον ἢ ἑαυτῷ."