Ἡ Χορεύτρια ἐν τῷ Νεωρίῳ

Ἐτύγχανον μὲν ἐγὼ περιπατῶν ἐν τῷ Πειραιεῖ, βουλόμενος θεάσασθαιspectare (ἀπαρ. ἀορ. μέσ.) — a verbo 'θεάομαι', intueri, contemplari τὰς τριήρεις ἃς ἐν τῷ νεωρίῳnavali (δοτ. ἑν. οὐδ.) — locus ubi naves aedificantur vel custodiuntur ἐναυπήγουνaedificabant (naves) (παρατ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' πλ.) — a verbo 'ναυπηγέω', naves construere οἱ τέκτονες. ἐνταῦθα δὲ ὁρῶ Μύρτιον τὴν χορεύτριανsaltatricem (αἰτ. ἑν. θηλ.) — mulier quae saltat in choro, ἥτις ἐν τοῖς Διονυσίοις πολλάκις ὠρχήσατο, καθημένην ἐπὶ ξύλου παρὰ τὴν θάλατταν. παρῆν δ' αὐτῇ Κλεινίας ὁ σοφιστής, ἀνὴρ σεμνὸς καὶ τὸ γένειον βαθύbarba profunda (αἰτ. ἑν. οὐδ. (κατὰ τὸ αἰτ. τῆς ἀναφορᾶς)) — accusativus respectus: 'quod ad mentum attinet profundum'.

ἔλεγε δὲ ὁ Κλεινίας· «ὦ Μύρτιον, φιλία οὐκ ἔστιν εἰ μὴ μεταξὺ τῶν ἀγαθῶνnisi inter bonos (πρόθ. μετὰ γεν.) — μεταξύ praepositio cum genitivo, 'inter'. οἱ γὰρ φαῦλοιmali, viles (ὀνομ. πλ. ἀρσ.) — homines pravi vel inutiles, oppositum τῶν ἀγαθῶν οὐ δύνανται φίλοι εἶναι, ἐπειδὴ οὐδὲν ἔχουσιν ἄξιον φιλίαςdignum amicitia (αἰτ. ἑν. οὐδ. μετὰ γεν.) — ἄξιος cum genitivo, 'dignus aliqua re'. σὺ δέ, ὀρχουμένη τοῖς πολλοῖς, τί ἂν εἰδείηςquid scias? (εὐκτ. παρακ. ἐνεργ. β' ἑν. μετὰ 'ἄν') — optativus potentialis a verbo 'οἶδα' περὶ τούτων;»

ἡ δὲ οὐκ ἠσχύνθηpudore affecta est (ἀορ. ὁριστ. παθ. γ' ἑν.) — a verbo 'αἰσχύνομαι', erubescere, pudere, ἀλλὰ γελάσασαridens (μτχ. ἀορ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. θηλ.) — a verbo 'γελάω', risum emittere ἤρετοinterrogavit (ἀορ. ὁριστ. μέσ. γ' ἑν.) — a verbo 'ἔρομαι', rogare, quaerere· «εἰπέdic (προστ. ἀορ. ἐνεργ. β' ἑν.) — imperativus aoristi a verbo 'λέγω/εἶπον' μοι, ὦ Κλεινία, τὴν τριήρη ταύτην ὁρᾷς;»

«ὁρῶvideo (ἐνεστ. ὁριστ. ἐνεργ. α' ἑν.) — a verbo 'ὁράω', contractum,» ἔφηdixit (παρατ./ἀορ. ὁριστ. γ' ἑν.) — a verbo 'φημί', usitatum in sermone.

«πότερον ὑπὸ ἑνὸς ξύλουuno ligno (γεν. ἑν. οὐδ.) — casus genitivus post praepositionem 'ὑπό' συνέχεταιcontinetur (ἐνεστ. ὁριστ. μέσ./παθ. γ' ἑν.) — verbum compositum ex 'σύν' et 'ἔχω' ἢ ὑπὸ πολλῶνa multis (γεν. πληθ.) — praepositio 'ὑπό' cum genitivo, indicat agentem vel causam;»

«ὑπὸ πολλῶνa multis (γεν. πληθ.) — praepositio 'ὑπό' cum genitivo δῆλον ὅτιscilicet, manifestum est quod (φράσις) — idiomatica locutio, saepe adverbialiter 'nimirum'.»

«τὰ δὲ ξύλαligna (ὀνομ. πληθ. οὐδ.) — materia ex arboribus parata, ad naves aedificandas ταῦτα, πάντα ὅμοια καὶ καλά ἐστιν, ἢ τὰ μὲν σκληράdura (ὀνομ. πληθ. οὐδ.) — adiectivum, quod durum et rigidum significat, τὰ δὲ μαλακάmollia (ὀνομ. πληθ. οὐδ.) — adiectivum contrarium verbo 'σκληρά', καὶ ἕτερα ἑτέρωςalia aliter (ὀνομ. πληθ. οὐδ. et ἐπίρρ.) — locutio quae diversitatem exprimit;»

«ἀνόμοιαdissimilia (ὀνομ. πληθ. οὐδ.) — adiectivum compositum ex 'ἀν-' privativo et 'ὅμοιος', ὡς ἔοικενut videtur (ἀπρόσ. ῥῆμα παρακ.) — locutio adverbialis, a verbo 'ἔοικα', probabilitatem indicat.»

«καὶ ὅμως, καίπερquamquam (σύνδ. παραχωρητ.) — coniunctio concessiva cum participio coniuncta ἀνόμοια ὄνταcum sint (μτχ. ἐνεστ. ὀνομ. πληθ. οὐδ.) — participium verbi 'εἰμί', cum 'καίπερ' sensum concessivum habet, σῴζειservat (ἐνεστ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — verbum quod salutem praebere significat τοὺς ναύτας ἐν τῷ χειμῶνιtempestate (δοτ. ἑν. ἀρσ.) — substantivum, procellam maritimam vel hiemem significat;»

«σῴζειservat (ἐνεστ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — verbum significans 'tutum facere' vel 'conservare'.»

«οὐκοῦνnonne igitur (μόριον) — particula interrogativa vel conclusiva, consequentiam indicat,» ἔφη ἡ Μύρτιον, «εἰ τὰ ξύλα, μήτε ἀγαθὰ μήτε σοφὰ ὄντα, ὅμως συναρμοσθένταconiuncta/compacta (μτχ. ἀορ. παθ. ὀνομ. οὐδ. πλ.) — a verbo 'συναρμόζω', id est 'simul coaptare' σῴζει, διὰ τί οὐκ ἂν καὶ ἄνθρωποι, οἱ μὲν ἀσθενεῖς, οἱ δὲ φαῦλοιviles/mali (ἐπίθ. ὀνομ. πλ. ἀρσ.) — significat 'parvi pretii' vel 'ignobiles', συναρμοσθέντες ὑπὸ τῆς φιλίας ἀλλήλους σῴζοιενservarent (εὐκτ. ἐνεστ. ἐνεργ. γ' πλ.) — optativus potentialis cum 'ἄν', condicionem exprimens; ἐγὼ γὰρ πολλάκις εἶδον πένητα πένητι βοηθοῦνταpauperem pauperi auxiliantem (αἰτ. ἑν. + δοτ. ἑν. + μτχ.) — 'βοηθέω' cum dativo construitur; participium obiecti cum 'εἶδον', καὶ δοῦλον ὑπὲρ τοῦ συνδούλουconservi (γεν. ἑν. ἀρσ.) — verbum compositum ex 'συν' et 'δοῦλος' κινδυνεύοντα. οὗτοι δὲ οὐκ ἀγαθοὶ κατὰ τὸν σὸν λόγον· ἀλλ' ὅμως φίλοι.»

ὁ δὲ Κλεινίας σιωπήσαςcum tacuisset (μτχ. ἀορ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'σιωπάω', silentium indicat πολὺν χρόνον ἔβλεψε πρὸς τὴν θάλατταν. τέλος δὲ εἶπεν· «ἔοικαvideor (παρακ. ὁριστ. ἐνεργ. α' ἑν.) — verbum defectivum, cum infinitivo 'videor' significat, ὦ γύναι, οὐ περὶ φιλίας, ἀλλὰ περὶ τῶν ἀγαθῶν μόνον βεβουλεῦσθαιdeliberavisse (ἀπαρ. παρακ. μέσ.) — a verbo 'βουλεύω', infinitivus perfecti cum 'ἔοικα', καὶ τοὺς πλείστους τῶν ἀνθρώπων ἀπεστερηκέναιprivavisse (ἀπαρ. παρακ. ἐνεργ.) — a verbo 'ἀποστερέω', cum genitivo rei 'aliquem aliqua re privare' τοῦ καλλίστουre pulcherrima (γεν. ἑν. οὐδ. ὑπερθ.) — genitivus separationis post 'ἀποστερέω', superlativus ab 'καλός'.»

«μὴ λυποῦnoli dolere (προστ. ἐνεστ. μέσ. β' ἑν. μετὰ τοῦ μή) — prohibitio, a verbo 'λυπέομαι', tristitiam vetat,» ἔφη ἡ Μύρτιον· «καὶ γὰρ ἡ ναῦς, πρὶν εἰς τὴν θάλατταν καθέλκεσθαιdeduci (ἀπαρ. ἐνεστ. μέσ.-παθ.) — verbum nauticum, de nave in mare deducenda, ἐν τῷ νεωρίῳnavali (δοτ. ἑν. οὐδ.) — locus ubi naves aedificantur vel reficiuntur διορθοῦταιreficitur (ἐνεστ. ὁριστ. μέσ.-παθ. γ' ἑν.) — a verbo 'διορθόω', significat corrigere vel reparare.»

ὁ δὲ γελάσαςcum risisset (μτχ. ἀορ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'γελάω', indicat actionem praeteritam ὤρεξεporrexit (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'ὀρέγω', manum extendere τὴν δεξιάν· «σὺ τοίνυν, ὦ τέκτον σοφή, διόρθωσόνcorrige (προστ. ἀορ. ἐνεργ. β' ἑν.) — a verbo 'διορθόω', hic iocose de persona emendanda με· καὶ ἔστωesto (προστ. ἐνεστ. γ' ἑν.) — imperativus verbi 'εἰμί', tertiae personae τοῦτο ἀρχὴ φιλίας.»

καὶ ἐγὼ ἀπῆλθον ἐνθυμούμενοςcogitans (μτχ. ἐνεστ. μέσ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'ἐνθυμέομαι', animo volvere ὅτι ἡ ὀρχουμένηsaltans (μτχ. ἐνεστ. μέσ. ὀνομ. ἑν. θηλ.) — a verbo 'ὀρχέομαι', de saltatrice τοῖς ποσὶ σοφωτέραsapientior (ἐπίθ. συγκρ. ὀνομ. ἑν. θηλ.) — gradus comparativus adiectivi 'σοφός' ἦν τοῦ τὴν γλῶτταν γυμνάζοντοςeo qui linguam exercet (μτχ. ἐνεστ. ἐνεργ. γεν. ἑν. ἀρσ.) — genitivus comparationis, de homine loquaci.