Ὁ τῆς Ἐρημίας Ζηλότυπος

Δημέας Νικίᾳ χαίρεινsalutem (dicit) (ἀπαρ. ἐνεστ. ἐνεργ.) — formula epistularis, subauditur 'λέγει' vel 'κελεύει'.

Ἐβουλόμην ἄνvellem (παρατ. ὁριστ. μέσ. α' ἑν. μετὰ τοῦ ἄν) — optativum irreale exprimens, desiderium quod fieri non potuit σε παρεῖναι χθές, ὦ φίλε, ἵνα θεάσαιοspectares (εὐκτ. ἀορ. μέσ. β' ἑν.) — a verbo 'θεάομαι', in propositione finali post ἵνα πρᾶγμα γελοῖον ἅμα καὶ φιλόσοφον. ἦλθον γὰρ ὡς Κνήμωνα τὸν δύσκολονmorosum (αἰτ. ἑν. ἀρσ. ἐπίθ.) — hominem difficilem, asperum moribus significat, βουλόμενος αἰτῆσαι δίκελλανbidentem (αἰτ. ἑν. θηλ.) — instrumentum rusticum ad terram fodiendam· σὺ γὰρ οἶσθα ὡς μόνος ζῇ, μισῶν ἅπαντας ἀνθρώπους καὶ τὴν ἐρημίανsolitudinem (αἰτ. ἑν. θηλ.) — status solitarii, vitae seiunctae ab hominibus ἀγαπῶν.

εὑρὼν δὲ τὰς θύρας ἀνεῳγμέναςapertas (μτχ. παρακ. μέσ. αἰτ. πλ. θηλ.) — a verbo 'ἀνοίγνυμι', statum perfectum ianuarum indicat εἰσῆλθον, καὶ — ὢ τῆς ἀτοπίαςabsurditatis (γεν. ἑν. θηλ. (θαυμαστ.)) — rem inusitatam, incongruam significat; genetivus exclamationis — εὗρον αὐτὸν ἐν τῇ γυναικωνίτιδιgynaeceo (δοτ. ἑν. θηλ.) — pars domus mulieribus reservata καθήμενον μετὰ τῆς θυγατρός. ἠρόμην οὖν· «ὦ Κνήμων, τί σὺ ἐνταῦθα, οὗ μόναις ταῖς γυναιξὶ θέμιςfas (ὀνομ. ἑν. θηλ. (ἀκλ.)) — quod iure divino licitum est; hic 'θέμις ἐστί' = fas est εἶναι;» ὁ δὲ σκυθρωπάσαςtristem vultum induens (μτχ. ἀορ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'σκυθρωπάζω', vultum tetricum praebere significat· «φεύγω,» ἔφη, «τοὺς κωμαστάς. νεανίας γάρ τις τῇ θυγατρὶ προσφοιτᾷfrequenter adit (ἐνεστ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — verbum compositum ex 'πρός' et 'φοιτάω', crebro accedere, καὶ οὐ δύναμαι ὁρᾶν αὐτόν.»

«ζηλοτυπεῖςzelotypia laboras (ἐνεστ. ὁριστ. ἐνεργ. β' ἑν.) — invidia vel aemulatione afficeris, more amantium ἄρα,» ἔφηνdixi (παρατ./ἀορ. ὁριστ. α' ἑν.) — a verbo 'φημί', verbum dicendi, «ὥσπερ οἱ ἐρασταίamatores (ὀνομ. πληθ. ἀρσ.) — qui amore vehementi capiuntur.»

ὁ δὲ ἀγανακτήσαςindignatus (μτχ. ἀορ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — iracundia motus, aegre ferens· «ζηλοτυπία,» εἶπεν, «πάθοςaffectus (ὀνομ. ἑν. οὐδ.) — perturbatio animi, commotio ἐστὶ τῶν φιλούντων· ἐγὼ δὲ οὐδένα φιλῶ, ὥστε οὐδὲ ζηλοτυπεῖν δύναμαι. πῶς γὰρ φθονήσαιμ᾽ ἄνinvideam (εὐκτ. ἀορ. ἐνεργ. α' ἑν. μετὰ 'ἄν') — optativus potentialis, significat 'invidere possem' τινι περὶ πράγματος οὗ μὴ ἐπιθυμῶcupio (ἐνεστ. ὁριστ. ἐνεργ. α' ἑν.) — desiderium habeo, appeto; regit genetivum;»

«καὶ μήν,» ἦν δ᾽ ἐγώinquam (παρατ. ὁριστ. α' ἑν.) — formula dialogi 'dixi ego', «φαίνῃ γε λυπούμενος. εἰ δὲ λυπῇ ἀλλοτρίᾳ παρουσίᾳalterius praesentia (δοτ. ἑν. θηλ.) — dativus causae; propter alienam praesentiam, ἆρ᾽ οὐκ ἐπιθυμεῖς τινος ὃ ἐκεῖνος ἀφαιρεῖταιaufert (ἐνεστ. ὁριστ. μέσ. γ' ἑν.) — sibi eripit, adimit; a verbo 'ἀφαιρέω';»

ἐνταῦθα ἡ θυγάτηρ γελάσασαcum risisset (μτχ. ἀορ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. θηλ.) — a verbo 'γελάω', ridere· «ὁ πατήρ,» ἔφη, «οὐ τῆς ἐμῆς εὐνοίαςbenevolentiae (γεν. ἑν. θηλ.) — amor vel affectio benevola ζηλοτυπεῖinvidet, zelotypus est (ἐνεστ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — significat zelum vel invidiam sentire, ἀλλὰ—»

«σίγαtace (προστ. ἐνεστ. ἐνεργ. β' ἑν.) — a verbo 'σιγάω', silere,» ὑπολαβὼν ὁ Κνήμων εἶπεν. «ἐγώ σοι, ὦ Δημέα, τἀληθὲς ἐρῶ. οὐδενὸς ἀνθρώπου ζηλοτυπῶ, οὐ νεανίου, οὐ θυγατρός. ἓν δὲ μόνον περιέπωcolo, curo (ἐνεστ. ὁριστ. ἐνεργ. α' ἑν.) — significat aliquid diligenter curare vel fovere καὶ φυλάττω ὥσπερ ἐραστὴς τὰ παιδικάdeliciae, amasius (αἰτ. πληθ. οὐδ.) — res amatae vel dilectus amantis· τὴν ἡσυχίαν λέγω καὶ τὴν μόνωσινsolitudinem (αἰτ. ἑν. θηλ.) — status solus essendi. ταύτης δὲ ὅταν τις ἅπτηταιtangat (ὑποτ. ἐνεστ. μέσ. γ' ἑν.) — a verbo 'ἅπτομαι' cum genetivo, tangere, τότε δὴ μαίνομαι ὑπὸ ζηλοτυπίας.»

ἐγὼ δὲ ἀκούσαςcum audivissem (μτχ. ἀορ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'ἀκούω', audire· «θαυμασιώτατεmirabilissime (ὑπερθ. κλητ. ἑν. ἀρσ.) — gradus superlativus adiectivi 'θαυμάσιος',» εἶπον, «μόνος ἄρα τῶν ἀνθρώπων ζηλοτυπεῖς οὐ γυναῖκα οὐδὲ παιδικά, ἀλλὰ τὸ μηδένα ἔχεινneminem habere (ἀπαρ. ἐνεστ. ἐνεργ. μετ' ἄρθρου) — infinitivus substantivatus, obiectum verbi ζηλοτυπεῖς.»

ὁ δὲ ἐπινεύσαςannuens (μτχ. ἀορ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'ἐπινεύω', significat capite annuere· «καὶ νῦν γε,» ἔφη, «σὺ αὐτὸς ἐμοίχευσάς μου τὴν ἐρημίανsolitudinem (αἰτ. ἑν. θηλ.) — locus desertus, solitudo εἰσελθώνingressus (μτχ. ἀορ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'εἰσέρχομαι'. ἄπιθιabi (προστ. ἐνεστ. ἐνεργ. β' ἑν.) — a verbo 'ἄπειμι' (ex 'ἀπό' et 'εἶμι'), imperativus.»

καὶ ἡ μὲν δίκελλαbidens (ligo) (ὀνομ. ἑν. θηλ.) — instrumentum rusticum duobus dentibus ad fodiendum οὐκ ἐδόθηdata est (ἀορ. ὁριστ. παθ. γ' ἑν.) — a verbo 'δίδωμι', forma passiva μοι· τὸ δὲ δίδαγμαdocumentum (αἰτ. ἑν. οὐδ.) — id quod docetur, praeceptum ἔλαβον· ἔστι τις καὶ τῆς μονώσεωςsolitudinis (γεν. ἑν. θηλ.) — status solitarius, a verbo 'μονόω' ἐραστής, ὃς ζηλοτυπεῖinvidet, zelotypia afficitur (ἐνεστ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'ζηλοτυπέω', significat aemulari vel invidere πάντας τοὺς ἀνθρώπους. ἔρρωσοvale (προστ. παρακ. μέσ.-παθ. β' ἑν.) — a verbo 'ῥώννυμι', formula valedicendi.