Ὁ Νοσῶν Θεατής

Θεόφραστος ὁ φιλόσοφος, ὁ τοὺς τρόπουςmores (αἰτ. πληθ. ἀρσ.) — mores hominum, indoles vel consuetudines τῶν ἀνθρώπων γράφων, ἐνόσειaegrotabat (παρατ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'νοσέω', morbo laborare ποτὲ κατ' αὐτὴν τὴν ἐπιδημίανpestilentiam (αἰτ. ἑν. θηλ.) — morbus per populum vagans, pestis ἣ τὰς Ἀθήνας ἐπίεζενpremebat (παρατ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'πιέζω', opprimere, gravare. πυρέττων δὲ καὶ βήσσωνfebricitans et tussiens (μτχ. ἐνεστ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbis 'πυρέττω' (febre laborare) et 'βήσσω' (tussire) ὅμως εἰς τὸ θέατρον ἦλθεν, ἵνα τὴν τῶν καινῶν κωμῳδῶν ἅμιλλανcertamen (αἰτ. ἑν. θηλ.) — contentio, aemulatio inter comicos poetas θεάσαιτοspectaret (ἀορ. εὐκτ. μέσ. γ' ἑν.) — a verbo 'θεάομαι', in oratione finali post 'ἵνα'· οὐ γὰρ ἐβούλετο ἀπολιπεῖνomittere (ἀπαρ. ἀορ. ἐνεργ.) — a verbo 'ἀπολείπω', praetermittere, deesse τι τῶν γιγνομένων.

καθίσαςcum consedisset (μτχ. ἀορ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'καθίζω', considere δὲ ἐν τῷ πρώτῳ ζυγῷordine (δοτ. ἑν. ἀρσ.) — ordo sedium in theatro, gradus ἤρξατοcoepit (ἀορ. ὁριστ. μέσ. γ' ἑν.) — a verbo 'ἄρχομαι', cum infinitivo iunctum εὐθὺς βήττειν μέγα καὶ πτάρνυσθαιsternuere (ἀπαρ. ἐνεστ. μέσ.) — a verbo 'πτάρνυμαι', sternutamentum edere.

**ΧΟΡΟΣ·** ὁρᾶτεvidete (προστ. ἐνεστ. ἐνεργ. β' πλ.) — a verbo 'ὁράω', imperativus ad cives τὸν σοφόν, ὦ πολῖται, ὃς περὶ τῶν τρόπων γράφει· νῦν αὐτὸς τὸν τοῦ ἀκαίρουimportuni (γεν. ἑν. ἀρσ.) — hominis qui tempus non observat, intempestivi τρόπον ἐπιδείκνυταιostentat (ἐνεστ. ὁριστ. μέσ. γ' ἑν.) — a verbo 'ἐπιδείκνυμι', in medio, se exhibere. τίς γὰρ νοσῶνaegrotans (μτχ. ἐνεστ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'νοσέω', morbo laborans εἰς πλῆθοςin multitudinem (αἰτ. ἑν. οὐδ.) — in turbam hominum, in coetum ἔρχεται;

ὁ δὲ Θεόφραστος, ὡς ἤκουσε τῶν κωμῳδῶνcomoedorum (γεν. πληθ. ἀρσ.) — poetae vel actores comoediae σκωπτόντωνirridentium (μτχ. ἐνεστ. ἐνεργ. γεν. πληθ.) — a verbo 'σκώπτω', ludibrio habere τοὺς φιλοσόφους, ἐγέλασε μὲν ἅμα, ἔβηξεtussivit (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'βήσσω', tussim edere δέ· καὶ ὁ πλησίον καθήμενος ἀπεπήδησενresiluit (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — verbum compositum ex 'ἀπό' et 'πηδάω', subito recedere.

**ΧΟΡΟΣ·** φεῦ τῆς ἀτοπίαςabsurditatis (γεν. ἑν. θηλ.) — res inusitata vel absurda, exclamationem sequitur genitivus. ὁ μὲν τὰ τῶν ἄλλων νοσήματα τῆς ψυχῆς καταγράφειdescribit (ἐνεστ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — verbum compositum ex 'κατά' et 'γράφω', accurate depingere, τὸ δὲ τοῦ σώματος νόσημα διασπείρειdissipat (ἐνεστ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — verbum compositum ex 'διά' et 'σπείρω', dispergere τοῖς πέλαςproximis (δοτ. πληθ.) — adverbium 'πέλας' pro vicinis, cum articulo substantive. ἰατρὸς ὢν τῶν ἠθῶνmorum (γεν. πληθ. οὐδ.) — mores, indoles animi, αὐτὸς ἰατροῦ δεῖται.

τότε δὴ ὁ ἀγορανόμοςaedilis (ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — magistratus qui forum et mercatum curat προσελθὼν ἠρώτησεν· "ὦ Θεόφραστε, οὐκ οἶσθαscis (παρακ. ὁριστ. β' ἑν.) — a verbo 'οἶδα', significatione praesentis ὅτι νόσος ἐστὶν ἐν τῇ πόλει; τί οὐ μένεις οἴκοιdomi (ἐπίρρ.) — adverbium loci, in domo;"

ὁ δὲ ἀπεκρίνατοrespondit (ἀορ. ὁριστ. μέσ. γ' ἑν.) — a verbo 'ἀποκρίνομαι', significat respondere σεμνῶςgraviter (ἐπίρρ.) — adverbium modi, cum dignitate vel superbia· "ἀλλ' ἐγὼ τὸν 'ΔεισιδαίμοναSuperstitiosum (αἰτ. ἑν. ἀρσ.) — nomen characteris Theophrasti, qui deos nimis timet' γράφω καὶ τὸν 'ἈναίσθητονStupidum (αἰτ. ἑν. ἀρσ.) — qui nihil sentit vel percipit, character Theophrasti'· δεῖ οὖν με ἐνθάδε τὸν ἀναίσθητον αὐτὸν ζητεῖνquaerere (ἀπαρ. ἐνεστ. ἐνεργ.) — infinitivus post 'δεῖ', significat quaerere."

**ΧΟΡΟΣ·** ὦ μακάριεbeate (κλητ. ἑν. ἀρσ.) — adiectivum in vocativo, saepe familiariter dictum, μὴ πόρρωprocul (ἐπίρρ.) — adverbium loci, significat longe ζήτει· ἐγγύς σοι κάθηται. ὁ γὰρ ἀναίσθητος οὗτός ἐστιν, ὃς νοσῶνaegrotans (μτχ. ἐνεστ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'νοσέω', morbo laborans εἰς θέατρον ἥκει καὶ πάντας βήττωνtussiens (μτχ. ἐνεστ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'βήσσω', tussim edens ἀποκτείνει, τὸ δὲ βιβλίον ἔχων οὐκ αἰσθάνεταιsentit (ἐνεστ. ὁριστ. μέσ. γ' ἑν.) — a verbo 'αἰσθάνομαι', percipit vel intellegit.

ἐνταῦθα δὴ πάντες οἱ θεαταὶ ἀνέστησανsurrexerunt (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' πλ.) — a verbo 'ἀνίστημι', intransitive surgere καὶ ἀπεχώρησανdiscesserunt (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' πλ.) — verbum compositum ex 'ἀπό' et 'χωρέω' ἀπ' αὐτοῦ, ὥστε μόνος ὁ Θεόφραστος ἐν ὅλῳ τῷ θεάτρῳ ἐκάθητοsedebat (παρατ. ὁριστ. μέσ. γ' ἑν.) — a verbo 'κάθημαι', in statu sedendi, τὴν δέλτονtabellam (αἰτ. ἑν. θηλ.) — tabula scriptoria, ubi notae inscribuntur ἔχων καὶ γράφων.

**ΧΟΡΟΣ·** νῦν μὲν κάθηταιsedet (ἐνεστ. ὁριστ. μέσ. γ' ἑν.) — a verbo 'κάθημαι', significat sedere vel manere otiosum μόνος ὁ τῶν πολλῶν συγγραφεύςscriptor (ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — qui libros componit, auctor. εὗρεinvenit (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'εὑρίσκω', invenire vel reperire γὰρ τέλος ἓν παράδειγμα βέβαιονexemplum certum (αἰτ. ἑν. οὐδ.) — exemplum firmum et indubitatum περὶ τοῦ ἀναισθήτουstupidi (γεν. ἑν. ἀρσ.) — de homine sensus experte, tardo ingenio — ἑαυτόν.

ὁ δὲ Θεόφραστος, οὐδὲν ἔτι αἰσθανόμενοςsentiens (μτχ. ἐνεστ. μέσ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'αἰσθάνομαι', percipere sensibus, ἔγραψεν εἰς τὴν δέλτονtabellam (αἰτ. ἑν. θηλ.) — tabula scriptoria ex cera vel ligno· "Ἀναισθησία δέ ἐστι βραδυτὴς ψυχῆςtarditas animi (ὀνομ. ἑν. θηλ.) — lentitudo mentis in cogitando ἐν λόγοις καὶ πράξεσιν"— καὶ πάλιν ἔβηξενtussivit (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'βήσσω', tussim edere εἰς τὸ κενόνin vacuum (αἰτ. ἑν. οὐδ.) — significat frustra, sine effectu.