Ἡ Παρθένος καὶ ἡ Κρίσις ἐπὶ τῆς Ἀκροπόλεως

Ἐπαινεῖνlaudare (ἀπαρ. ἐνεστ. ἐνεργ.) — verbum compositum ex 'ἐπί' et 'αἰνέω', significat laudibus efferre, ὦ παῖδες, βούλομαι νεᾶνιν, οὐ τῶν θνητῶνmortalium (γεν. πλ. ἀρσ.) — adiectivum substantivatum, opponitur diis immortalibus τινα, ἀλλ' ἐκείνην τὴν σοφήν, ἣν ἡ πόλις ἡμῶν Παρθένον ὀνομάζει. ἀξίαdigna (ὀνομ. ἑν. θηλ.) — adiectivum cum genitivo 'ἐπαίνου' coniunctum γάρ ἐστιν ἐπαίνου, ὅτι δίκῃ καὶ λόγῳ, οὐ βίᾳ, τὴν χώραν ἐκτήσατοadepta est (ἀορ. ὁριστ. μέσ. γ' ἑν.) — a verbo 'κτάομαι', significat sibi acquirere.

φασὶ γὰρ τὸ παλαιὸν τὴν ἀκρόπολιν οὔπωnondum (ἐπίρρ.) — adverbium temporis negativum οὐδενὸς εἶναι θεοῦ. ἀμφισβητοῦντεςcontendentes, disceptantes (μτχ. ἐνεστ. ἐνεργ. ὀνομ. πλ. ἀρσ.) — a verbo 'ἀμφισβητέω', significat de re controversiam habere δὲ περὶ αὐτῆς ὅ τε Ποσειδῶν καὶ ἡ νεᾶνις εἰς ἀγῶνα κατέστησανin certamen venerunt (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' πλ.) — locutio significans in contentionem descendere, δικασταὶ δ' ἦσαν οἱ δώδεκα θεοὶ καὶ Κέκροψ ὁ μάρτυςtestis (ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — substantivum, qui rem vidit et testatur.

πρῶτος δ' ὁ Ποσειδῶν, ἅτε μέγας ὢν καὶ τὴν φωνὴν βαρύς, τῇ τριαίνῃtridente (δοτ. ἑν. θηλ.) — instrumentum Neptuni, telum tribus dentibus τὴν πέτραν ἔπληξεpercussit (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'πλήττω', significat ictum inferre, καὶ εὐθὺς ἀνέβλυσεscaturivit, ebullivit (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'ἀναβλύζω', de aqua sursum eruptante θάλαττα ἁλμυράsalsa (ὀνομ. ἑν. θηλ.) — adiectivum, de aqua marina salsuginis plena. «ὁρᾶτε,» ἔφη, «τὴν ἐμὴν δύναμιν· ᾧ γὰρ ἡ ἰσχύς, τούτῳ καὶ ἡ χώρα προσήκειconvenit, competit (ἐνεστ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — verbum impersonale cum dativo, significat pertinere ad.»

ἡ δὲ παρθένος οὐκ ἐξεπλάγηperterrita est (ἀορ. ὁριστ. παθ. γ' ἑν.) — a verbo 'ἐκπλήσσω', significat animo consternari, ἀλλ' ἡσυχῇquiete (ἐπίρρ.) — adverbium modi, sine perturbatione φυτὸν ἐφύτευσενplantavit (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'φυτεύω', arborem serere ἐν τῇ γῇ, ἐλαίαν, καὶ εἶπεν· «σὺ μὲν ὕδωρ πικρὸν δίδως, ὃ οὔτε πιεῖν οὔτε ἀρδεύεινirrigare (ἀπαρ. ἐνεστ. ἐνεργ.) — aquam agris vel plantis praebere ἔξεστιν· ἐγὼ δὲ τοῖς πολίταις καρπὸν καὶ ἔλαιον καὶ φῶς εἰς τὰς νύκτας παρέχω. σκοπεῖτε οὖν, ὦ δικασταί, πότερον ἄμεινονutrum melius (ἐρωτ. + συγκρ. οὐδ.) — introducit interrogationem indirectam disiunctivam τῇ πόλει, ἀπειλὴ ἢ δῶρον.»

ταῦτ' ἀκούσαντες οἱ θεοὶ τὰς ψήφους ἔθεντοsuffragia tulerunt (ἀορ. ὁριστ. μέσ. γ' πλ.) — calculos ferre, sententiam dicere in iudicio, καὶ ἐνίκησεν ἡ παρθένος. ὁ μὲν οὖν Ποσειδῶν ὠργίσθηiratus est (ἀορ. ὁριστ. παθ. γ' ἑν.) — a verbo 'ὀργίζομαι', ira commotus est καὶ ἠπείλησε κατακλύσεινinundaturum esse (ἀπαρ. μέλλ. ἐνεργ.) — a verbo 'κατακλύζω', aquis operire τὴν γῆν· ἡ δ' Ἀθηνᾶ οὐδὲν ἧττονnihilo minus (ἐπίρρ. συγκρ.) — locutio adverbialis, tamen ἵλεωςpropitia (ὀνομ. ἑν. θηλ.) — adiectivum, benevolus, faventem ἔμεινε τῇ πόλει, καὶ ἔτι καὶ νῦν ἡ ἐλαία ἐπὶ τῆς ἀκροπόλεως θάλλειfloret (ἐνεστ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'θάλλω', viget, vigorem habet, μαρτυροῦσα τῇ νίκῃ.

μάθετεdiscite (ἀορ. προστ. ἐνεργ. β' πλ.) — a verbo 'μανθάνω', imperativus hortandi οὖν, ὦ παῖδες· οὐχ ὁ τὴν χεῖρα κράτιστοςfortissimus (ὑπερθ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — superlativus adiectivi 'κρατύς', validissimus, ἀλλ' ὁ τὴν βουλὴν βελτίστηνoptimam (ὑπερθ. αἰτ. ἑν. θηλ.) — superlativus adiectivi 'ἀγαθός' ἔχων τὰς δίκας νικᾷ.