Ὁ Χρυσοχόος καὶ τὸ Στέφανον τῆς Θεοῦ

Ἀγάθων ὁ χρυσοχόοςaurifex (ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — artifex qui aurum fundit et ornamenta facit ἐκλήθηvocatus est (ἀορ. ὁριστ. παθ. γ' ἑν.) — a verbo 'καλέω', vocandi significationem habet ποτὲ εἰς τὸ βουλευτήριον, ἐπειδὴ ἡ βουλὴ χρυσίον αὐτῷ ἔδωκεν, ὅπως στέφανον ποιήσειεut coronam faceret (εὐκτ. ἀορ. ἐνεργ. γ' ἑν. cum 'ὅπως') — propositum indicat, optativus post tempus praeteritum τῇ Ἀθηνᾷ πρὸς τὰ ΠαναθήναιαPanathenaea (αἰτ. πληθ. οὐδ.) — festum maximum Athenis in honorem Athenae celebratum. ἐγγὺς δ᾽ ἦν ἡ ἑορτή, τὸ δ᾽ ἔργον οὔπω ἕτοιμονparatum (ὀνομ. ἑν. οὐδ. ἐπίθ.) — quod paratum sive perfectum est.

**ΧΟΡΟΣ** ὁρᾶτε τὸν ἄνδρα, πολῖται, ἐν μέσοις καθήμενονsedentem (μτχ. ἐνεστ. μέσ. αἰτ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'κάθημαι', sedendi statum significat τοῖς βουλευταῖς· ταχεῖαceleris (ὀνομ. ἑν. θηλ. ἐπίθ.) — opponitur voci 'βραδεῖαtarda (ὀνομ. ἑν. θηλ. ἐπίθ.) — lentitudinem manus artificis significat', velocitatem festi indicat μὲν ἡ ἑορτή, βραδεῖα δ᾽ ἡ χεὶρ τοῦ τεχνίτουartificis (γεν. ἑν. ἀρσ.) — homo peritus artis, hic aurifex. τί ἄρα λέξειdicet (μέλλ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'λέγω', futurum tempus;

ἀναστὰς δὲ τῶν βουλευτῶν εἷς, Κλεαίνετος ὄνομα, χαλεπῶς ἠγόρευενloquebatur (παρατ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'ἀγορεύω', in contione dicendi significatio· «ὦ Ἀγάθων, τὸ χρυσίον ἔχεις, τὸ δ᾽ ἔργον οὐκ ἔχομεν. ἢ κλέπτεις τὸν χρυσόν, ἢ τὴν θεὸν ἀτιμάζειςdehonestas (ἐνεστ. ὁριστ. ἐνεργ. β' ἑν.) — a verbo 'ἀτιμάζω', honorem detrahere significat τῇ βραδυτῆτιtarditate (δοτ. ἑν. θηλ.) — substantivum a voce 'βραδύς', lentitudinem significat. ἡ γὰρ πομπὴ ἐν τρισὶν ἡμέραις ἔσται.»

**ΧΟΡΟΣ** δεινὸν τὸ ἔγκλημαaccusatio (ὀνομ. ἑν. οὐδ.) — crimen vel accusatio in iudicio prolata, καὶ ὀξεῖαacris (ἐπίθ. ὀνομ. ἑν. θηλ.) — adiectivum significans acerbam vel vehementem ἡ ὀργὴ τοῦ δήμου. ὁ γὰρ πολλοὺς φοβούμενοςtimens (μτχ. ἐνεστ. μέσ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'φοβέομαι', indicat qui multos metuit πολλὰ πάσχει. σιώπαtace (προστ. ἐνεστ. ἐνεργ. β' ἑν.) — imperativus a verbo 'σιωπάω', tacendi hortatio δ᾽ ὁ τεχνίτηςartifex (ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — qui artem exercet, hic aurifex, καὶ σκοπεῖ.

ὁ δ᾽ Ἀγάθων ἡσυχῇquiete (ἐπίρ.) — adverbium significans placide vel tranquille ἔφη· «ὦ βουλή, φέρετε τὸν ζυγόνiugum, libram (αἰτ. ἑν. ἀρσ.) — instrumentum ad ponderandum, statera.» καὶ φέροντος τοῦ ὑπηρέτου, ἔθηκεν ἐπὶ τὴν πλάστιγγαlancem (αἰτ. ἑν. θηλ.) — lanx staterae in qua res ponuntur τὸ χρυσίον ὃ ἔλαβε, καὶ πάλιν τὸ ἔργον ὃ ἤδη εἰργάσατοconfecerat (ἀορ. ὁριστ. μέσ. γ' ἑν.) — a verbo 'ἐργάζομαι', opus perfecerat· ἴσα δ᾽ ἦν ἀμφότερα, καὶ οὐδὲν ἀπῆνaberat (παρατ. ὁριστ. γ' ἑν.) — a verbo 'ἄπειμι', nihil deerat. «τὸν μὲν χρυσόν,» ἔφη, «σῷονsalvum (ἐπίθ. αἰτ. ἑν. ἀρσ.) — adiectivum significans integrum atque incolumem ἔχετε· τῆς δὲ βραδυτῆτος ἥδε ἡ αἰτία.»

**ΧΟΡΟΣ** ὁρᾶτε· τὸν σταθμὸν ἀπέδωκεreddidit (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'ἀποδίδωμι', reddere vel restituere, τὸν δὲ λόγον οὔπωnondum (ἐπίρ.) — adverbium temporis significans nondum. τί δὴ τὴν τέχνην βραδύνειςmoraris (ἐνεστ. ὁριστ. ἐνεργ. β' ἑν.) — a verbo 'βραδύνω', cunctari vel tardare, ὦ σοφέ;

ὁ δὲ Κλεαίνετος· «τί οὖν οὐ θᾶττονcelerius (ἐπίρρ. συγκρ.) — comparativus adverbii 'ταχέως', ex 'ταχύς' ἐποίεις, ἵνα μὴ αἰσχύνωμενdedecoremus (ἀορ. ὑποτ. ἐνεργ. α' πλ.) — a verbo 'αἰσχύνω', in oratione finali cum 'ἵνα' τὴν θεὸν ἐν τῇ πομπῇpompa (δοτ. ἑν. θηλ.) — processio sollemnis in honorem deae;»

καὶ ὁ Ἀγάθων· «ταχέως μὲν ποιῆσαι ῥᾴδιονfacile (ἐπίθ. οὐδ. ὀνομ. ἑν.) — praedicatum, subauditur 'ἐστίν', καλῶς δὲ χαλεπόν. σὺ δ᾽ ὅταν τὴν πομπὴν ἴδῃς, ταχέως ἐπιλήσῃobliviscēris (μέλλ. ὁριστ. μέσ. β' ἑν.) — a verbo 'ἐπιλανθάνομαι', cum genetivo rei oblitae· τὸ δὲ στέφανον οἱ ἔκγονοι τῶν ἐκγόνωνposteri posterorum (ὀνομ. πλ. ἀρσ. / γεν. πλ.) — significat generationes futuras remotissimas ὄψονται. διὰ τοῦτο βραδέωςlente (ἐπίρρ.) — ex adiectivo 'βραδύς', oppositum 'ταχέως' ἐργάζομαι, ὅτι πολὺν χρόνον μέλλει ὁρᾶσθαιconspici (ἀπαρ. ἐνεστ. μέσ./παθ.) — infinitivus passivus a verbo 'ὁράω' cum 'μέλλει'.»

**ΧΟΡΟΣ** εὖ γε, ὦ τεχνίταartifex (κλητ. ἑν. ἀρσ.) — vocativus, appellatio artificis peritissimi. ὁ γὰρ τὴν ἑορτὴν σπεύδωνfestinans (μτχ. ἐνεστ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'σπεύδω', indicat properantem ἑνὶ πρέπειconvenit (ἐνεστ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — verbum impersonale cum dativo, 'aptus est' καιρῷ, ὁ δὲ τὸ καλὸν ζητῶν πᾶσι. τὸ μὲν γὰρ ταχὺ φθείρεταιcorrumpitur (ἐνεστ. ὁριστ. μέσ./παθ. γ' ἑν.) — a verbo 'φθείρω', significat interire σὺν τῇ ἡμέρᾳ, τὸ δὲ καλὸν μένει σὺν τῇ θεῷ.

ταῦτ᾽ ἀκούσασαcum audivisset (μτχ. ἀορ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. θηλ.) — a verbo 'ἀκούω', participium temporale ἡ βουλὴ ἐπῄνεσεlaudavit (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'ἐπαινέω', significat laudare et probare τὸν ἄνδρα, καὶ χρόνον ἔτι ἔδωκενdedit (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'δίδωμι', verbum irregulare. ἡ γὰρ σπουδὴstudium, festinatio (ὀνομ. ἑν. θηλ.) — significat diligentiam vel celeritatem circa rem τῆς ἑορτῆς μία, ἡ δὲ δόξα τῆς τέχνης ἀθάνατοςimmortalis (ὀνομ. ἑν. θηλ.) — adiectivum compositum ex 'ἀ-' privativo et 'θάνατος'.