Λύκων ὁ Ἔμπορος Ἰατρὸς Γίγνεται: Λόγος ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ

---

**Ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, ἀκούσατέaudite (ἀορ. προστ. ἐνεργ. β' πλ.) — verbum 'ἀκούω' in modo imperativo, cum genitivo personae 'μου' construitur μου.**

Δεινὰ πέπονθαpassus sum (παρακ. ὁριστ. ἐνεργ. α' ἑν. ἀπὸ τοῦ 'πάσχω') — perfectum cum vi praesenti; indicat statum ex rebus gravibus ortum, δεινότατα πάντων τῶν ἐν τῇδε τῇ πόλει. Χθὲς γὰρ εἰσῆλθον εἰς τὸ τοῦ Ἀσκληπιοῦ ἱερόν — οὐχ ὡς ἀσθενής, ὦ ἄνδρες, ἀλλ᾽ ὡς εὐσεβὴςpius (ἐπίθ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — vir qui deos rite colit et officia religiosa diligenter exsequitur ἀνήρ — θῦσαι βουλόμενοςsacrificare volens (ἀπαρ. ἀορ. ἐνεργ. μετὰ μτχ. παρατ. μέσ.) — constructio frequens ad voluntatem cum fine exprimendam ὑπὲρ τοῦ ἐμοῦ ἐμπορίου. Ἔφερον γὰρ κριὸν καλόν, ὃν ἠγόρασα δέκα δραχμῶνemi decem drachmis (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. α' ἑν. μετὰ γεν. τιμῆς) — genetivus pretii post verba emendi positus ἐν τῇ ἀγορᾷ.

Ὁ δὲ ἰατρός — Νικίας τοὔνομα αὐτῷnomine ei (ἀναφ. κατηγ. δοτ. ἑν.) — constructio Graeca ubi nomen per accusativum relationis et dativum possessivum exprimitur, ἀνὴρ δεινὸς καὶ ἀλαζώνiactator / arrogans (ὀνομ. ἑν. ἀρσ. οὐσ. καὶ ἐπίθ.) — vir qui maiora de se praedicat quam re vera sunt; arrogantiae et iactantiae plena persona — εὐθὺς πρός με ἦλθεν καὶ εἶπεν· "Ὦ Λύκων, τίς ἐστιν ὁ κριός;" "Θῦμα," ἔφην ἐγώ, "τῷ θεῷ." Ὁ δὲ κατεγέλασενderisit (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν. ἀπὸ τοῦ 'καταγελάω') — verbum compositum cum praepositione 'κατά' ad contemptum significandum — ἀκούσατε, ὦ πολῖται, κατεγέλασεν! — καὶ λέγει μοι τάδε· "Ὁ κριός, ὦ βέλτιστε, οὐχ ὑγιής ἐστιν. Ἔχει νόσον τινὰ ἐν τῷ ἥπατιin iecore (δοτ. ἑν. τοῦ 'ἧπαρ, ἥπατος') — hepar vel iecur, organum ad divinationem per exta maximi momenti apud antiquos."

Νὴ τὸν Δίαper Iovem (ἐπίρρ. ἔκφρ. μετὰ αἰτ.) — formula iurandi vehemens et communis in Attica prosa; accusativus post 'νή' positus, ἐθαύμασα. Πῶς οἶδεν ὁ ἰατρὸς τὸ τοῦ κριοῦ ἧπαρ, πρὶν θύεινantequam immolaret (πρίν + ἀπαρ. παρατ.) — constructio temporalis ubi 'πρίν' cum infinitivo iungitur post sententiam affirmativam; Εἶπον οὖν αὐτῷ· "Σὺ μάντις εἶ ἢ ἰατρός;" Ὁ δὲ ἀπεκρίνατο σεμνῶςrespondit graviter (ἀορ. ὁριστ. μέσ. γ' ἑν. μετὰ ἐπιρρ.) — verbum compositum ex 'ἀπό' et 'κρίνω'; adverbium 'σεμνῶς' gravitatem vel arrogantiam exprimit· "Ἄμφωutrumque / ambo (ὀνομ. δυϊκ. οὐδ.) — forma dualis rara quae ambas res simul complectitur; hic per iactantiam dictum."

Ἐκ τούτου, ὦ ἄνδρες, δεινὸν πρᾶγμα ἐγένετο. Ὁ ἰατρὸς τὸν κριὸν ἔλαβεν — τὸν ἐμὸν κριόν, τὸν δέκα δραχμῶν — καὶ εἶπεν ὅτι δέοιoporteret (παρατ. εὐκτ. ἐνεργ. γ' ἑν. ἀπρόσ.) — verbum impersonale 'δεῖ' in modo optativo obliquo post verbum dicendi αὐτὸν θεραπεύειν πρὸ τῆς θυσίαςante sacrificium (πρόθ. + γεν. ἑν.) — locutio temporalis; 'θυσία' est ritus sacrificalis. Θεραπείας δὲ μισθὸν ᾔτησενmercedem postulavit (αἰτ. ἑν. + ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — verbum 'αἰτέω' cum duplici accusativo; hic merces pro curatione postulatur εἴκοσι δραχμάς. Εἴκοσι! Ὑπὲρ κριοῦ ἀξίου δέκαdecem valoris (γεν. ἑν. ἐπιθ. + γεν. τιμῆς) — genetivus pretii cum adjectivo 'ἄξιος', indicat valorem rei!

**Ἐρωτῶ οὖν ὑμᾶς, ὦ Ἀθηναῖοι· τί χρὴ ποιεῖν;** Πότερον τοὺς ἰατροὺς κωλύομενprohibemus (ἐνεστ. ὁριστ. ἐνεργ. α' πλ.) — verbum 'κωλύω' cum infinitivo; hic deliberativus usus pro subiunctivo ἐν τοῖς ἱεροῖς οἰκεῖν, ἢ τοὺς ἐμπόρους κελεύομεν οἴκοιdomi (τοπ. ἐπίρρ.) — locativus archaicus sine praepositione, indicat 'in domo propria' θύειν; Ἐγὼ μὲν γὰρ δοκῶ τοὺς ἰατροὺς δεῖν τοῖς ἀνθρώποις μόνον, οὐ τοῖς κριοῖς, θεραπεύειν.

Τέλος δέ, ὦ ἄνδρες, ὁ κριὸς ὑγιὴς ἦν ἐξ ἀρχῆςsanus erat ab initio (κατηγ. ἐπιθ. + παρατ. + ἐκφρ. χρόν.) — phrasis quae fraudem medici aperit; 'ἐξ ἀρχῆς' tempus ab initio significat — ὡς ὁ ἱερεὺς αὐτὸς ἔφηinquit (παρατ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — verbum 'φημί' in usu parenthetico, saepe post orationem positum. Ὁ δὲ Νικίας τὰς εἴκοσι δραχμὰς ἔλαβεν καὶ ᾤχετο γελῶνabiit ridens (παρατ. ὁριστ. μέσ. γ' ἑν. + μτχ. ἐνεστ. ἐνεργ.) — verbum 'οἴχομαι' cum participio concomitantiae; imaginem hominis fraudulenti absque poena abeuntis pingit.

**Ταῦτα λέγω. ψηφίζεσθεsuffragia ferte / decernite (προστ. ἐνεστ. μέσ. β' πλ.) — verbum technicum rei publicae Atticae; imperativus quo orator populum ad votum ferendum hortatur.**