Λόγος Ὑπὲρ Φιλοκλέους τοῦ Ποιητοῦ Περὶ τοῦ Χρησμοῦ

---

**Ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι**, ἀκούσατέ μου ὅσα ἐν τῷ βαλανείῳin balneis (δοτ. ἑν. οὐδ.) — locus publicus ubi Athenienses se lavabant et congregabantur ἐγένετο χθές, ἐπεὶ πράγμα θαυμαστὸν καὶ ἀξιόλογονmemorabile / notatu dignum (αἰτ. ἑν. οὐδ. ἐπίθ.) — verbum compositum ex 'ἄξιος' et 'λόγος', id quod dignum est ut narretur συνέβηaccidit / contigit (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — verbum compositum ex 'συν' et 'βαίνω', de rebus fortuito accidentibus usurpatur ἡμῖν τοῖς παροῦσινiis qui aderant / praesentibus (μτχ. ἐνεστ. ἐνεργ. δοτ. πλ. ἀρσ.) — participium substantivum a verbo 'πάρειμι', designat eos qui loco praesentes erant.

Φιλοκλῆς γὰρ ὁ ποιητής, ἀνὴρ οὐκ ἄδοξος ἐν τῇ πόλει, εἰσῆλθεν εἰς τὸ βαλανεῖονbalneum (οὐσ. οὐδ. αἰτ. ἑν.) — locus publicus ubi cives se lavabant ὥσπερ εἰώθειsolebat (παρακ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν. (ὡς παρατ. ἐν σημασίᾳ)) — a verbo 'ἔθω', indicat consuetudinem praeteritam, λουσόμενοςloturus / lavandi causa (μτχ. μέλλ. μέσ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — participium futuri medii a verbo 'λούω', exprimit finem actionis μετὰ τῶν ἄλλων πολιτῶν. Ἐκεῖ δὲ ἐν τῷ ὕδατι καθήμενος, ἐξαίφνηςsubito (ἐπίρρ.) — adverbium temporis, indicat rem repentinam et improvisam ἡσύχασε καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἔκλεισεν, ὥστε πάντας τοὺς παρόντας ἐκπλαγῆναιperterritos esse / obstupescere (ἀπαρ. ἀορ. παθ.) — infinitivus in constructione 'ὥστε' ad consequentiam declarandam positus.

Εἶτα δὲ φωνῇ μεγάλῃ καὶ δεινῇ ἀνεβόησεexclamavit (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — verbum compositum ex 'ἀνά' et 'βοάω', indicat clamorem subito editum τάδε·

*«Ὁ τὰς Μούσας θεραπεύωνcolens / serviens (μτχ. ἐνεστ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'θεραπεύω', hic de cultu et honore Musarum dictum* *καὶ λόγοις τιμῶν θεούς,* *οὐ πεσεῖταιcadet (μέλλ. ὁριστ. μέσ. γ' ἑν.) — a verbo 'πίπτω', hic de morte in proelio intellegendum ἐν πολέμῳ·* *ἀλλ' ὅταν κύκνος ᾄδῃcantet (ὑποτακτ. ἐνεστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'ᾄδω', in temporali cum 'ὅταν' posita* *ἐπὶ τοῦ Ἰλισσοῦ ποταμοῦ,* *τότε ἡ πόλις σωθήσεταιservabitur (μέλλ. ὁριστ. παθ. γ' ἑν.) — a verbo 'σῴζω', futurum passivum, principale enuntiati oraculo proprium* *διὰ τῶν ποιητῶν μόνων.»*

Ταῦτα εἰπὼνdixisse / dicens (μτχ. ἀορ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — participium aoristi verbi 'λέγω / εἶπον', temporis vim habet αὖθις ἐσίγαtacebat / silebat (παρατ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'σιγάω', silentium indicat post orationem, ὥσπερ ὁ Ἀπόλλων αὐτὸς διὰ τοῦ στόματος αὐτοῦ ἐλάλησενlocutus est (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'λαλέω', colloquialius quam 'λέγω', de voce dei dictum.

**Σκοπεῖτε οὖν, ὦ πολῖται**, τί σημαίνει ὁ χρησμόςoraculum (ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — responsum dei, praecipue Apollinis, de rebus futuris datum. Ὁ μὲν κύκνος ἀεὶ τοῦ Ἀπόλλωνος ὄρνεόνavis (ὀνομ. ἑν. οὐδ.) — a verbo 'ὄρνυμι' derivatum, avem in genere significat ἐστιν, ὁ δὲ Ἰλισσὸς ποταμὸς ἡμέτερός ἐστιν, ὁ παρὰ τὴν πόλιν ῥέωνfluens (μτχ. ἐνεστ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'ῥέω', attributivum de flumine Ilisso. Ἆρα οὐ δῆλόν ἐστιν ὅτι ὁ θεὸς τοὺς ποιητὰς τιμᾶν ἡμᾶς κελεύει; Ἆρα οὐ σαφές ἐστιν ὅτι τὰ τῶν Μουσῶν ἔργα τὴν πόλιν σῴζει μᾶλλον ἢ τὰ τῶν στρατηγῶν βουλεύματαconsilia (ὀνομ./αἰτ. πλ. οὐδ.) — a verbo 'βουλεύω', deliberationes vel decreta ducum militarium significat;

**Ὁ γὰρ Φιλοκλῆς** οὐ μόνον τραγῳδίας καλὰς πεποίηκενfecit / composuit (παρακ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — perfectum verbi 'ποιέω', vim praesentem habet: opera adhuc extant, ἀλλὰ καὶ τοὺς θεοὺς ὕμνοις ἐτίμησε καὶ τὰς πατρίους ἑορτὰς τοῖς λόγοις ἔσωσεν. Τοιοῦτος ἀνὴρ ἄξιός ἐστι τῆς τοῦ δήμου χάριτοςgratiae / favoris (γεν. ἑν. θηλ.) — a 'χάρις', hic favorem vel gratiam populi erga civem meritu significat.

**Εἰ οὖν βούλεσθε**, ὦ Ἀθηναῖοι, τῷ χρησμῷoraculo (δοτ. ἑν. ἀρσ.) — nomen a verbo 'χράω' derivatum, significat responsum dei, praecipue Apollinis πείθεσθαιoboedire / parere (ἀπρφ. παρατ. μέσ./παθ.) — cum dativo constructum significat 'obtemperare alicui' καὶ τὴν πόλιν σῴζειν, τιμᾶτε τοὺς ποιητάς, τιμᾶτε Φιλοκλέα, καὶ μὴ ἀμελεῖτεneglegite (προστ. ἐνεστ. ἐνεργ. β' πλ.) — verbum compositum ex 'ἀ-' privativo et 'μέλει'; cum μή prohibitionem format τῶν τοῦ Ἀπόλλωνος βουλημάτωνvoluntatum / consiliorum (γεν. πλ. οὐδ.) — nomen ab 'βούλομαι' derivatum, significat voluntates vel decreta dei. Ταῦτα λέγω.