Ὁ Γεωργὸς ἐν τῷ Συμποσίῳ, ἢ Περὶ Ζηλοτυπίας

---

Ἦν ποτε γεωργός τις, Τρύγαιος τοὔνομαnomine (αἰτ. ἑν. οὐδ. (= τὸ ὄνομα, κατ' ἀναφοράν)) — forma contracta ex 'τὸ ὄνομα', usus adverbialis accusativi ad nomen explicandum, ὃς πρῶτον μὲν οὐδέποτε συμποσίῳ παρεγένετοinterfuit / aderat (ἀορ. β' ὁριστ. μέσ. γ' ἑν.) — verbum compositum ex 'παρά' et 'γίγνομαι', significat 'adesse' vel 'interesse alicui rei'. Ἐπεὶ δὲ ὁ γείτων αὐτὸν ἐκάλεσεν — ἄνθρωπος πλούσιος καὶ τῶν καλῶν ἐραστής — ὁ Τρύγαιος ἧκε, τὰς χεῖρας ἔτι κεκονιμέναςpulvere conspersas (μτχ. παρακ. παθ. αἰτ. πλ. θηλ.) — a verbo 'κονίω', indicat manus terra et pulvere sordidas, characterem rusticum ostendens ἔχων ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ κατεκλίθηrecubuit / discubuit (ἀορ. παθ. ὁριστ. γ' ἑν.) — a verbo 'κατακλίνομαι', terminus technicus pro more recumbendi in convivio τελευταῖος, ὥσπερ βοῦς ἄγροικοςrusticus / agrestis (ἐπίθ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — componitur ex 'ἀγρός' et 'οἶκος', significat hominem rudem et agresti more viventem εἰς ἀγοράν.

Οἱ δὲ ἄλλοι συμπόται ἐπῄνουν ἀλλήλους μεγαλοπρεπῶςmagnifice / splendide (ἐπίρρ.) — adverbium compositum ex 'μέγας' et 'πρέπω', significat modum magnificum et grandem, λέγοντες· "Ὡς σοφὸς εἶ, ὦ φίλε!" καὶ "Ὡς εὐφυὴς ὁ σὸς οἶκος!" Ὁ δὲ Τρύγαιος ἐσιώπα, ζηλῶνinvidens / aemulans (μτχ. ἐνεστ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'ζηλόω', hic sensum invidiae vel aemulationis habet τοὺς εὖ λέγοντας, καὶ ἔπινε πλέον τοῦ δέοντοςplus quam oportebat (φράσις· γεν. μτχ. ἐνεστ.) — idioma Atticum frequentissimum; 'τοῦ δέοντος' est genitivus comparationis a participio 'δεῖ'.

Ἐξαίφνης δὲ ὁ οἰκοδεσπότης εἶπεν· "Ὁ ἐμὸς ἀμπελὼν κάλλιστός ἐστι πάντων τῶν ἐν τῇ Ἀττικῇ!" Ὁ Τρύγαιος ἀνεπήδησενexsiluit / prosiliit (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — verbum compositum ex 'ἀνά' et 'πηδάω', significat saltum subito factum ὥσπερ μέλιττα κεκεντημένηpuncta / stimulata (μτχ. παρακ. παθ. ὀνομ. ἑν. θηλ.) — a verbo 'κεντέω', de aculeo insectorum; imago comica Trygaei iracundiam subitam describit, καὶ ἀνεβόησε· "Ψεῦδος λέγεις, ὦ μειράκιον! Ὁ ἐμὸς ἀμπελὼν κρείττων ἐστί, καὶ αἱ ἐμαὶ ῥαφανίδεςraphani / radices (ὀνομ. πλ. θηλ.) — nomen plantae vulgaris et rusticum; comicum est eas cum rosis comparari τῶν σῶν ῥόδων ἥδιόνsuavius / iucundius (ἐπίρρ. συγκρ.) — adverbium comparativum ab 'ἡδύς'; hic constructio grammatica peccata est, quod Trygaeus ebrius loquitur εἰσιν!"

Πάντες ἐγέλασαν. Ὁ δὲ Τρύγαιος ἠρυθρίασεerubuit (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'ἐρυθριάω', significat ruborem pudoris in facie apparentem, καὶ ἠπόρει τί λέγεινhaesitabat quid diceret (παρατ. ὁριστ. γ' ἑν. + ἀπαρ.) — phrasis frequens: 'ἀπορέω' cum infinitivo vel interrogativa indirecta de incertitudine vel embarassamento.

---

**Ἐνταῦθα δεῖ εἰπεῖν τὸν Αἰσώπειον μῦθον·**

*Ἀλώπηξ ποτε εἶδεν ὄνον στεφάνους φοροῦντα, καὶ ἐζήλωσε σφόδραvalde invidit (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν. + ἐπίρρ.) — verbum 'ζηλόω' significat 'invidere vel aemulari'; 'σφόδρα' vim auget. "Τί χρήσιμος ὁ στέφανος," εἶπεν, "ὄνῳ ὄντι;" Ὁ δὲ ὄνος ἀπεκρίνατο· "Οὐδέν· ἀλλ' ὁ ζηλῶν ὄνου οὐ σοφώτερός ἐστιν." Ἡ δὲ ἀλώπηξ ᾤχετο σιωπῶσαabiit silens (παρατ. ὁριστ. μέσ. γ' ἑν. + μτχ. ἐνεστ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. θηλ.) — 'ᾤχετο' a verbo 'οἴχομαι' significat 'abire'; participium 'σιωπῶσα' statum comitantem describit. Τούτου ὁ λόγος· ὁ ζηλῶν τὰ ἀλλότριαaliena (ἐπίθ. αἰτ. πλ. οὐδ.) — adiectivum 'ἀλλότριος' significat 'alienus, ad alium pertinens', oppositum est 'οἰκεῖος' ἀγαθὰ τὰ οἰκεῖα ἀπόλλυσινamittit/perdit (ἐνεστ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — verbum compositum ex 'ἀπό' et 'ὄλλυμι', significat 'perdere vel destruere'.*

---

Ὁ οὖν Τρύγαιος, ἀκούσας τοῦ μύθου παρά τινος γέροντος σοφοῦ τοῦ παρόντοςpraesentis (μτχ. ἐνεστ. ἐνεργ. γεν. ἑν. ἀρσ.) — participium a verbo 'πάρειμι', attributivum ad 'γέροντος', ἡσύχασεquievit (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'ἡσυχάζω', significat cessationem ab ira vel perturbatione τέλος. Καὶ εἶπε μειδιῶνsubridens (μτχ. ἐνεστ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'μειδιάω', contractum; indicat leve et placitum ridentem· "Ἀληθῆ λέγεις, ὦ πρεσβῦταsenex (ὀνομ. κλητ. ἑν. ἀρσ.) — forma vocativa ab 'πρεσβύτης', usitata ad senem honorifice alloquendum. Ὁ ἐμὸς ἀγρὸς καλός ἐστιν· ἐκεῖ δ' οὐκ ἔστι συμπόσιον."

Καὶ πιὼν τὸ λοιπὸν κύλικαpoculum (αἰτ. ἑν. θηλ.) — vas vinarium latum et planum, typicum convivio Graeco μίαν μόνον, ἀπῆλθεν οἴκαδεdomum (ἐπίρρ. τόπου) — adverbium motum ad locum indicans; suffixum '-δε' directionem significat — πρῶτος ἁπάντωνomnium (γεν. πλ. ἀρσ.) — forma intensior pronominis 'πᾶς', genitivus comparationis post 'πρῶτος'.