Ἡ Μάντεως Ὀρφανὴ Φωνή | Ἀττικαὶ Ἱστορίαι

# Ἡ Τοῦ Μάντεως Ὀρφανὴ Φωνή

**ΠΡΟΛΟΓΟΣ**

Ἐν τῇ στοᾷ τῇ μεγάλῃ, ὅπου οἱ πολῖται τῆς Ἀθήνας περιπατοῦσι καὶ διαλέγονται, Τειρεσίας τις, μάντις γέρων, κάθηται μόνος. Οὐ βλέπει τοῖς ὀφθαλμοῖς, ἀλλὰ τῇ ψυχῇ ὁρᾷ τὰ κρυπτά.

---

**ΜΑΝΤΙΣ:**

Ὦ θεοί, τί ἐστι τοῦτο ὃ ἑώρακα τῆς νυκτός; Ἐν τῷ ὕπνῳ γὰρ ἦλθέ μοι ὄνειρος δεινός. Εἶδον δύο ἄνδρας — φίλους ἀληθεῖς — ὑπὸ δένδρῳ καθημένους, τὰς χεῖρας ἁπτομένους ἀλλήλων. Ἔπειτα ἐξαίφνης ἦλθε νέφος μέλαν, καὶ ὁ εἷς ἀπεχώρει εἰς τὸ σκότος, ὁ δὲ ἕτερος ἔκλαιεν ἄκων μόνος ἐπὶ τῆς γῆς. Τοῦτό ἐστι σημεῖον τοῦ δαίμονος· ἡ φιλία ἀπόλλυται.

*Εἰσέρχεται νεανίας, Εὔανδρος τοὔνομα, σπουδῇ.*

**ΕΥΑΝΔΡΟΣ:**

Ὦ μάντι, ἐζήτουν σε πανταχοῦ. Ὁ φίλος μου Λύσανδρος — ὁ πιστότατος πάντων — ἐχθές μοι εἶπεν ὅτι μισεῖ με. Οὐκ οἶδα διὰ τί. Ἡ ψυχή μου ἀλγεῖ ὥσπερ τραῦμα.

**ΜΑΝΤΙΣ:**

*(στενάζων)*

Ἰδοὺ τὸ ὄνειρον πληροῦται. Ἄκουε, ὦ νεανία· ἔστι φιλία καὶ ἔστι δόξα φιλίας. Πολλοὶ ἄνθρωποι φίλοι εἶναι νομίζουσιν, ἀλλ᾽ οἱ ἀληθεῖς φίλοι σπάνιοί εἰσιν ὥσπερ χρυσός. Εἰπέ μοι — τί ἔπραξας πρὸς τὸν Λύσανδρον;

**ΕΥΑΝΔΡΟΣ:**

Οὐδὲν ἄδικον. Ἀλλὰ ἴσως — ναί — ἴσως ἠμέλησα αὐτοῦ· ἀσχολίας γὰρ πολλὰς εἶχον.

**ΜΑΝΤΙΣ:**

*(σκυθρωπῶς)*

Αὕτη ἐστὶν ἡ νόσος τῆς φιλίας· ἡ ἀμέλεια. Ὁ Ἀριστοτέλης — εἰ ποτε γενήσεται — ἐρεῖ ὅτι ἡ φιλία δεῖται χρόνου καὶ ἐπιμελείας. Ἀλλ᾽ ἐγὼ ἤδη λέγω τοῦτο· ἡ φιλία ὥσπερ πῦρ ἐστιν — ἐὰν μὴ τρέφῃς αὐτό, ἀποσβέννυται.

**ΕΥΑΝΔΡΟΣ:**

*(κλαίων)*

Ἔτι δυνατόν ἐστι σώζειν τὴν φιλίαν;

**ΜΑΝΤΙΣ:**

Ὁ ὄνειρος ἔδειξε σκότος — ἀλλ᾽ οὐκ ἔδειξε θάνατον. Δράμε νῦν πρὸς τὸν Λύσανδρον. Λέγε τὴν ἀλήθειαν. Ἡ φιλία ἡ ἀληθὴς δύναται ὑπομένειν, ἐὰν οἱ φίλοι ἀλλήλους ζητῶσιν ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς.

*Ὁ νεανίας τρέχει. Ὁ μάντις μένει μόνος ἐν τῇ στοᾷ, δακρύων ἀφανῶς — αὐτὸς γὰρ οὐδένα φίλον ἔχει.*

---

**ΕΠΙΛΟΓΟΣ**

Ὦ φιλία, τῶν ἀγαθῶν ἀγαθοτάτη, οἱ ἄνθρωποι σε ζητοῦσι πάντοτε, εὑρίσκουσι δὲ σπανίως. Τοῦτό ἐστι τὸ τῆς ζωῆς τραγικώτατον.