Κνήμων ὁ Δύσκολος ἐν τῷ Νεωρίῳ

Κνήμων ὁ γεωργὸς, ὁ πάντας μισῶνodiens (μτχ. ἐνεστ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'μισέω', participium attributivum Cnemoni adnexum, ποτε κατέβη εἰς τὸν Πειραιᾶ διά τι πρᾶγμα ἀναγκαῖον — ἔδει γὰρ αὐτὸν σχοινίονfuniculus (οὐσ. οὐδ. αἰτ. ἑν.) — diminutivum a 'σχοῖνος', nomen rei quam Cnemon empturus erat τι ἀγοράσαι. τί γὰρ ἄλλο; οὐδεὶς τοῦτον ἔπειθεν ἄνευ χρείας οἴκοθενdomo (ἐπίρρ. τοπικόν) — adverbium loci indicans motum ex domo; suffixo '-θεν' formatur ἐξιέναιexire (ἀπαρ. ἐνεστ. ἐνεργ.) — verbum compositum ex 'ἐξ' et 'εἶμι', obiectum infinitivum verbi 'ἔπειθεν'.

ἐπεὶ δὲ ἦλθεν εἰς τὸ νεώριον, εἶδεν ἐκεῖ θέαμα δεινόνspectaculum horribile (οὐσ. οὐδ. αἰτ. ἑν. + ἐπίθ.) — phrasis obiectiva verbi 'εἶδεν'; 'θέαμα' a verbo 'θεάομαι' derivatur· γυνή τις καλή, τοῦ γείτονος αὐτοῦ γυνή, μετά τινος ναύτου ἀγνῶτοςignoti (ἐπίθ. γεν. ἑν. ἀρσ.) — a 'ἄγνως' (ignotus, incognitus), attributum ad 'ναύτου' ἐν γωνίᾳ ἐφίλει καὶ κατεφίλειexosculabatur (παρατ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — verbum compositum ex 'κατά' et 'φιλέω', praefixum vim intensivam addit τὸν ἄνδρα. ὁ δὲ ναύτης αὐτῇ ἔλεγεν· "ὦ καλλίστη, σοί τε καὶ ἐμοί ἐστι τοῦτο ἥδιστονiucundissimum (ἐπίθ. οὐδ. ὀνομ. ἑν., ὑπερθ.) — superlativus ab 'ἡδύς'; praedicativum in sententia nautae."

ὁ Κνήμων συνέστρεφε τὰς ὀφρῦςcontrahebat supercilia (παρατ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν. + αἰτ. πλ.) — phrase idiomatica significans vultum iratum; 'ὀφρῦς' est nomen irregulare tertiae declinationis καὶ ἐβούλετο βοᾶν — ἀλλ᾿ ἐν τούτῳ κεραυνὸς μικρὸς ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν ἐγγύς, καὶ ἐφάνη ὁ Ποσειδῶν αὐτός, τρίαινανtridentem (αἰτ. ἑν. θηλ.) — insigne Neptuni proprium, forma accusativi singularis ἔχων, ὑγρὸς καὶ δυσχερής, ὥσπερ ὁ Κνήμων ἑαυτῷ ἔοικενsimilis est (παρακ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — verbum defectivum, semper in forma perfecti usurpatum cum vi praesentis; hic cum dativo reflexivo.

"Κνήμων," εἶπεν ὁ θεός, "τί ποιεῖς ἐν τῷ ἐμῷ χώρῳloco / regno (δοτ. ἑν. ἀρσ.) — hic significat dominium maris quod Neptuno proprium est; οὐχὶ σὺ γεωργός εἶ; τί βλέπεις τὰ ἀλλότριαaliena (αἰτ. πλ. οὐδ.) — adiectivum substantivum, res ad alium pertinentes; reprehensio Neptuni erga Cnemona;"

"ἀλλά," ἀπεκρίνατοrespondit (ἀορ. ὁριστ. μέσ. γ' ἑν.) — verbum compositum ex 'ἀπό' et 'κρίνω', medium in sensu activo frequenter usurpatum ὁ Κνήμων, "δεῖ τινα τὰ ἄνομαiniqua / contra leges (αἰτ. πλ. οὐδ.) — adiectivum substantivum ex 'ἀ-' privativo et 'νόμος'; Cnemon sibi ius censorum vindicat κωλύειν —"

"σιώπαtace (προστ. ἐνεστ. ἐνεργ. β' ἑν.) — imperativus a verbo 'σιωπάω', iubet silentium," εἶπεν ὁ Ποσειδῶν. "ἐγὼ ὁ τῆς θαλάσσης ἄρχων εἰμί, καὶ ἐν τῷ νεωρίῳ πολλά ἐστι τοιαῦτα. εἰ πᾶσι τοῖς ναύταις ἐπιτιμᾷςvituperas / objurgas (ὁριστ. ἐνεστ. ἐνεργ. β' ἑν.) — verbum significans reprehendere vel punire, cum dativo construitur, οὐδεὶς ἐν τῇ θαλάσσῃ πλεύσεται, καὶ ἡ πόλις ἀπολεῖταιperibit (ὁριστ. μέλλ. μέσ. γ' ἑν.) — a verbo 'ἀπόλλυμι', forma media futuri, significat perire. σὺ δὲ τί; οὐχ ὁ γείτων σου τὰς ἀμπέλουςvites (αἰτ. πλ. θηλ.) — nomen secundae declinationis contractae, significat vites vinearum σου ποτε ἔκοψεν, καὶ σὺ οὐδὲν εἶπας;"

ὁ Κνήμων κατεσιώπησενconticuit (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — verbum compositum ex 'κατά' et 'σιωπάω', significat penitus silere, ὅπερ σπάνιόν τι ἦν.

"ἄπελθεabi / recede (προστ. ἀορ. β' ἐνεργ. β' ἑν.) — imperativus compositus ex 'ἀπό' et 'ἔρχομαι', iubet discessum εἰς τὸν ἀγρόν σου," ἐκέλευσεν ὁ θεός, "καὶ μὴ παρεμβαίνῃςintervenias / te immisceas (ὑποτ. ἐνεστ. ἐνεργ. β' ἑν.) — verbum compositum ex 'παρά', 'ἐν' et 'βαίνω', cum μή prohibitionem format εἰς τὰ τῶν ἄλλων. ἐγώ τε καὶ Ἀφροδίτη τούτων ἐπιμελούμεθαcuramus (ὁριστ. ἐνεστ. μέσ. α' πλ.) — verbum deponens a 'ἐπιμελέομαι', cum γενικῆς construitur, significat curam gerere."

ὁ δὲ Κνήμων τὸ σχοινίονfuniculus (οὐσ. οὐδ. αἰτ. ἑν.) — diminutivum vocis 'σχοῖνος', significat funem parvum vel resticulam λαβὼν ᾤχετοabiit / discessit (παρατ. ὁριστ. μέσ. γ' ἑν.) — verbum 'οἴχομαι', semper in media vel passiva forma, abitum significat, γογγύζωνmussitans / mussans (μτχ. ἐνεστ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — verbum onomatopoeticum, murmurantem vel quaerentem in secreto designat μέν, ἐν σιγῇ δέ. μόνον εἶπεν ἐν ἑαυτῷ· "πάντες εἰσὶ μοχθηροίmali / improbi (ἐπίθ. ὀνομ. πλ. ἀρσ.) — adiectivum a 'μόχθος' derivatum, homines miseros et malevolentes describit — καὶ οἱ θεοί."