Ἐπιστολὴ Περὶ Παιδαγωγοῦ Γραὸς ἐν τῇ Πανηγύρει

# Ἐπιστολὴ Περὶ Γραὸς ἐν τῇ Πανηγύρει

---

**ΧαρμίδηςCharmides (ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — nomen proprium Atticum, hic epistulae scriptor ΛυσίᾳLysiae (δοτ. ἑν. ἀρσ.) — nomen proprium, dativus destinatarii epistulae χαίρεινsalutem (dicere) (ἀπαρ. ἐνεστ. ἐνεργ.) — formula epistularis usitata pro 'salutem dicit', infinitivus absolutus.**

Ἐβουλόμην σε παρεῖναιadesse (ἀπρμφ. παρακ. ἐνεργ.) — infinitivus perfecti a verbo 'πάρειμι'; hic post 'ἐβουλόμην' in obliqua constructione usurpatur χθές, ὦ φίλε, ἵνα ἴδοις ἃ ἐγὼ εἶδον ἐν τῇ πόλει κατὰ τὴν τῶν Παναθηναίων πανήγυριν. Ἔσται γάρ σοι ἡδύ, οἶμαι, ἀκούειν περὶ γραὸς ἥν τινα κατενόησαanimadverti (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. α' ἑν.) — verbum compositum ex 'κατά' et 'νοέω', significat 'animum advertere' vel 'diligenter observare' πρὸς τῷ τείχει ἑστηκυῖανstantem (μτχ. παρακ. ἐνεργ. αἰτ. ἑν. θηλ.) — participium perfecti a verbo 'ἵστημι'; perfectum statum permanentem significat.

Ἦν δὲ ἡ γρᾶυς μικρὰ τῷ σώματι καὶ κεκυφυῖαincurvata (μτχ. παρακ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. θηλ.) — participium perfecti a verbo 'κύπτω', significat corpus in senectute curvatum esse, τὴν ῥάβδον ἐν τῇ χειρὶ ἔχουσα ὥσπερ ναύτης κώπην. Αἱ τρίχες αὐτῆς λευκαί, ὥσπερ χιών, ὑπὸ τοῦ ἱματίου ἀπεκρύπτοντο· τὸ δὲ πρόσωπον ῥυτίσιrugis (δοτ. πλ. θηλ.) — nomen 'ῥυτίς, -ίδος', significat rugas cutis senilis; hic in constructione instrumentali ponitur πολλαῖς κατείχετοoccupabatur / obsidebatur (παρατ. ὁριστ. παθ. γ' ἑν.) — verbum compositum ex 'κατά' et 'ἔχω'; in voce passiva 'obtegi' vel 'impleri' significat, αἷσπερ αἱ ὁδοὶ τῆς Ἀττικῆς ἔοικαν κατὰ τὸ θέρος ξηρανθεῖσαι. Οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ ὅμως ἔλαμπον ὥσπερ λύχνος ἐν νυκτί, ζωηροὶ καὶ πολύπειροιmulta experti (ὀνομ. πλ. ἀρσ./θηλ., ἐπίθ.) — adiectivum compositum ex 'πολύς' et 'πεῖρα'; de oculis dictum, qui longam vitae experientiam produnt.

Ἡ δὲ πανήγυρις πάντοθενundique (ἐπίρρ. τόπου) — adverbium loci significans 'ex omni parte'; formatum ex 'πᾶς' cum suffixo '-θεν' originem denotante αὐτὴν ἐκύκλουcircumdabat (παρατ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — verbum 'κυκλόω', significat 'in orbem cingere'; imperfectum durationem actionis indicat· ἐπωλεῖτο μὲν ἰχθὺς καὶ ἐλαῖαι ἐν τῇ ἀγορᾷ, ἐκρούοντο δὲ τύμπανα, ἀνεβόων δὲ παῖδες τρέχοντες διὰ τῶν στενωπῶνangiportuum (γεν. πλ. ἀρσ.) — nomen 'στενωπός, -οῦ', significat vias angustas urbis; compositum ex 'στενός' et 'ὀπός'. Ἡ δὲ γρᾶυς ἀκίνητοςimmobilis (ὀνομ. ἑν. θηλ., ἐπίθ.) — adiectivum compositum ex privativo 'ἀ-' et 'κινέω'; similitudo cum statua antiqua maxime notanda est ἔστη πρὸς τῷ λιθίνῳ τείχει, ὥσπερ ἄγαλμα παλαιόν, πάντα ταῦτα ὁρῶσα καὶ σιωπῶσα.

Ἐνεθυμήθην τότε ὅτι αὕτη ἴσως νέα ποτ᾽ ἦν καὶ αὐτὴ ἔτρεχε κατὰ ταὐτὰς τὰς ὁδούς, καὶ ἐγέλα ἐν ταῖς αὐταῖς πανηγύρεσιin festis publicis / in sollemniis (δοτ. πλ. θηλ.) — a 'πανήγυρις', nomen tertiae declinationis; significat celebrationem publicam et festum commune. Νῦν δὲ μόνον ὁρᾷ, ἀντὶ τοῦ πράττεινpro agendo / loco agendi (πρόθ. + γεν. ἀπαρ.) — constructio praepositioni 'ἀντί' cum articulo et infinitivo; exprimit substitutionem actionis.

Μετ᾽ οὐ πολὺ παιδίσκη τις προσέδραμε πρὸς αὐτὴν καὶ τὴν χεῖρα ἔλαβεν· ἡ γρᾶυς δὲ ἐμειδίασεsubrísit / leviter risit (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'μειδιάω', significat subridentem esse; aoristus punctualis momenti brevem iucunditatem exprimit τέλος, καὶ ἀμφότεραι εἰς τὸν ὄχλον ᾤχοντοabierunt / discesserunt (παρατ. ὁριστ. μέσ. γ' πλ.) — a verbo 'οἴχομαι', quod semper in media forma invenitur; significat 'abisse' vel 'evanescere' βραδέως. Ἐγὼ δ᾽ ἔστην αὐτοῦibidem / eo ipso loco (ἐπίρρ. τόπου) — adverbium loci, non pronomen; significat 'in eodem loco', saepe cum verbo standi coniunctum ἐπὶ πολὺν χρόνον, θαυμάζων ὅ τι ποτε νοεῖ ὁ χρόνοςquid tandem sibi velit tempus (ἐμμ. ἐρωτ. πρότ., ὅτι + ὁριστ. ἐνεστ.) — constructio interrogationis indirectae cum particula 'ποτε' vim admirationis et inquisitionis philosophicae addens.

Ἔρρωσο, ὦ Λυσία, καὶ θεῶν ἕνεκαper deos / deorum causa (πρόθ. φράσ. (γεν. + ἕνεκα)) — idioma obsecrationis frequens in epistulis Atticis; 'ἕνεκα' post suum casum poni solet μὴ ἀμελήσῃςneglexeris / negligas (ἀορ. ὑποτ. ἐνεργ. β' ἑν. (μὴ + ὑποτ.)) — a verbo 'ἀμελέω', constructio prohibitiva cum 'μή' et aoristi subiunctivo; regit genitivum 'τῶν πρεσβυτέρων' τῶν πρεσβυτέρων ἐν τῇ σῇ πόλει.