Ἐγκώμιον τοῦ Γεωργοῦ Γλαύκου, ὃν Ζηλοτυπία οὐδέποτε ἔβλαψεν

---

Ἄνδρες Ἀθηναῖοι, ἀκούσατέ μου, γέροντος ἤδη ὄντος καὶ πολλὰ ἑωρακότοςqui vidit / vidisse (μτχ. παρακ. ἐνεργ. γεν. ἑν. ἀρσ.) — participium perfecti a verbo 'ὁράω'; cum genitivo absolute constructum, indicat experientiam accumulatam ἐν τῷ βίῳ. Ἐν τούτῳ τῷ θεάτρῳ καθήμενος, ἐνθυμοῦμαιin mentem venit mihi / recordor (ἐνεστ. ὁριστ. μέσ. α' ἑν.) — verbum deponens compositum ex 'ἐν' et 'θυμός', significat 'animo reputare' vel 'meminisse' ἄνδρα ὃν ἐγὼ ἐν νεότητι ᾔδεινnoscebam / noveram (παρατ. ὁριστ. ἐνεργ. α' ἑν.) — imperfectum irregulare a verbo 'οἶδα'; indicat cognitionem continuam in praeterito, γεωργὸν ὀνόματι Γλαῦκον, ὃς ἐν τοῖς ἀγροῖς τοῦ Ἀττικοῦ πεδίουcampi / planitiei (γεν. ἑν. οὐδ.) — nomen a 'πεδίον', significat planitiem; hic Atticum campum (Atticam planitiem) designat ᾤκει.

Ὁ Γλαῦκος οὗτος οὐ πλούσιος ἦν· μικρὸν γὰρ χωρίον εἶχεν, ὀλίγας ἀμπέλους καὶ ἐλαίας οὐ πολλάς. Ἀλλὰ τί θαυμαστόν; Ὁ γείτων αὐτοῦ, Νικόδημός τις, μείζονα ἀγρὸν εἶχε καὶ πλείονα καρπὸν ἀεὶ συνέλεγενcolligebat (παρατ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — verbum compositum ex 'σύν' et 'λέγω', significat 'colligere, coacervare fructus'. Πολλοὶ μὲν τῶν ἄλλων γεωργῶν ἐφθόνουνinvidebant (παρατ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' πλ.) — a verbo 'φθονέω', cum dativo construitur: 'invidere alicui' τῷ Νικοδήμῳ καὶ κακῶς αὐτοῦ κατηγόρουνaccusabant (παρατ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' πλ.) — a verbo 'κατηγορέω', cum genitivo personae construitur ἐν τῇ ἀγορᾷ· ὁ δὲ Γλαῦκος οὐδέποτε τοιοῦτόν τι ἐποίει.

Ἐρόμενος δέ ποτε αὐτὸν ἐγώ — νέος γὰρ ἔτι ἦν — διὰ τί οὐ ζηλοτυποίηaemularetur (παρατ. εὐκτ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — optativus obliquus in interrogatione indirecta post verbum in tempore praeterito positum τὸν Νικόδημον, ὁ Γλαῦκος μειδιάσαςsubridens (μτχ. ἀορ. ἐνεργ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'μειδιάω', significat leve et benignum risum εἶπεν· "Ὦ παῖ, ὁ ζηλότυπος ἄνθρωπος ἑαυτὸν λυπεῖ, τὸν δὲ ἐχθρὸν οὐδὲν βλάπτει. Τί γὰρ ὄφελοςutilitas, emolumentum (οὐσ. οὐδ. ὀνομ. ἑν.) — in constructione 'τί ὄφελος' cum dativo: 'quod emolumentum est lacrimis meis?' τοῖς ἐμοῖς δάκρυσιν, εἰ ὁ Νικόδημος εὐδαιμονεῖ; Ἐγὼ δὲ βούλομαι τὴν γῆν θεραπεύειν, οὐ τοὺς θεοὺς κατηγορεῖν."

Καὶ ὄντως, ὦ φίλοι, ὁ Γλαῦκος τὸν ἑαυτοῦ ἀγρὸν οὕτω φιλοπόνως εἰργάζετοindustrie colebat (ἐπίρρ. + παρατ. ὁριστ. μέσ. γ' ἑν.) — εἰργάζετο a verbo 'ἐργάζομαι', medium; φιλοπόνως adverbium ex 'φιλόπονος', significat 'cum labore et diligentia' ὥστε μετ᾽ ὀλίγα ἔτη καλὸς μὲν ἦν ὁ ἀμπελών, ἱκαναὶ δὲ αἱ ἐλαῖαι. Οὐ διὰ τύχην, ἀλλὰ διὰ τὴν ἐκείνου σοφίαν· ὁ γὰρ ζηλότυπος νοῦν ἔχει πρὸς τὸν πλησίον ἀτενίζονταintentum, obtutu fixo spectantem (μτχ. ἐνεστ. ἐνεργ. αἰτ. ἑν. ἀρσ.) — a verbo 'ἀτενίζω', participium attributivum ad 'νοῦν'; significat oculos vel animum in aliquid defigere, ὁ δὲ σώφρωνprudens, temperans (ἐπίθ. ὀνομ. ἑν. ἀρσ.) — nomen adjectivum compositum ex 'σῶς' et 'φρήν', significat eum qui mente sana utitur et moderationi studet πρὸς τὴν ἑαυτοῦ γῆν.

Νῦν δὲ ὁ μὲν Γλαῦκος τέθνηκενmortuus est (παρακ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'θνῄσκω'; perfectum indicat statum permanentem mortis, ὁ δὲ Νικόδημος ἀπελήλυθενabiit / discessit (παρακ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — verbum compositum ex 'ἀπό' et 'ἔρχομαι'; perfectum cum vi praesenti εἰς τὸν Πειραιᾶ πένης ὤν. Ἐγὼ δὲ γέρων ἐνθάδε κάθημαι καὶ λέγω ὑμῖν· μακάριος ἐκεῖνος ὁ γεωργός, ὃς τὴν ζηλοτυπίαν ὡς ζιζάνιονlolium / zizania (οὐσ. οὐδ. αἰτ. ἑν.) — herba noxia inter segetes crescens; hic metaphorice de vitio animi ἐκ τῆς ψυχῆς ἐξέκοψενexcidit / exsecuit (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — verbum compositum ex 'ἐκ' et 'κόπτω'; metaphorice de vitio radicitus extirpato. Τοιοῦτοι γὰρ ἄνδρες τὴν Ἀττικὴν τρέφουσιν, οὐχ οἱ φθονοῦντες καὶ ἀλλήλους κατηγοροῦντεςinvidentes et se mutuo accusantes (μτχ. ἐνεστ. ἐνεργ. ὀνομ. πλ. ἀρσ.) — participia substantiva describunt eos qui reipublicae nocent; 'ἀλλήλους' est reciprocum pronomen.

Ταῦτα ἔχω λέγειν· ὑμεῖς δὲ κρίνατεiudicate (ἀορ. προστ. ἐνεργ. β' πλ.) — imperativus aoristus; orator iudicium ad auditores transfert, more rhetorico.