Ἡ Νεᾶνις ἐν τῷ Βουλευτηρίῳ

Ἐν ἀρχῇ τοῦ ἦρος, ὅτε οἱ Ἀθηναῖοι ἔτι περὶ τῶν κοινῶν πραγμάτων ἐβουλεύοντοdeliberabant (παρατ. ὁριστ. μέσ. γ' πλ.) — verbum medium 'βουλεύομαι', significat deliberare de rebus publicis, νεᾶνίς τις ὀνόματι Μνησαρέτη ἐτόλμησεausa est (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'τολμάω', significat audere vel conari aliquid difficile πλησίον τοῦ βουλευτηρίου στῆναι. Ὁ πατὴρ αὐτῆς, βουλευτὴς ὤν, ἐκεῖ εἰσῆλθεν, ἡ δὲ θυγάτηρ ἔξω ἔμεινεν ἐπὶ τοῦ λίθου καθεζομένηsedens (μτχ. παρατ. μέσ. ὀνομ. ἑν. θηλ.) — a verbo 'καθέζομαι', describit statum mulieris foris sedentis.

Ἐβουλεύετο γὰρ ἡ νεᾶνις περὶ τῆς φιλίας· ἡ γὰρ φίλη αὐτῆς, Χαρικλεία τοὔνομαnomine (αἰτ. ἑν. οὐδ. (κρᾶσις)) — contractio ex 'τό' et 'ὄνομα', usus accusativus relationis, significat 'nomine Chariclea', ἄλλην γυναῖκα πρὸ αὐτῆς ᾑρεῖτοpraeferebat (παρατ. ὁριστ. μέσ. γ' ἑν.) — a verbo 'αἱρέομαι', significat eligere vel praeferre aliquem alteri καὶ οὐκέτι μετ᾽ αὐτῆς διέτριβενversabatur / tempus terebat (παρατ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — verbum compositum ex 'διά' et 'τρίβω', significat tempus cum aliquo degere. Ἐλύπει δὲ τὴν Μνησαρέτην τοῦτο μέγιστα, καὶ ἐν τῇ καρδίᾳ ἤρετο· «Τί ποτε φιλία ἐστίν, εἰ οὕτως ῥᾳδίως ἀπόλλυταιperdit / perit (ἐνεστ. ὁριστ. μέσ. γ' ἑν.) — forma media a verbo 'ἀπόλλυμι', hic significat amicitiam interire vel dissolvi;»

Ἐξαίφνης δὲ αὔρα τις ψυχρὰ ἦλθε, καίπερ τοῦ ἡλίου λάμποντοςquamquam sole lucente (γεν. ἀπόλ., μτχ. παρατ. ἐνεργ.) — constructio genitivi absoluti cum particula concessiva 'καίπερ'. Καὶ γυνή τις ἐφάνη αὐτῇ, ἡλικίᾳ μὲν πρεσβυτέρα, εἴδει δὲ σεμνή, ἐν λευκῷ ἱματίῳ ἠμφιεσμένηinduta (μτχ. παρακ. μέσ./παθ. ὀνομ. ἑν. θηλ.) — a verbo 'ἀμφιέννυμι', indicat vestem indutam. Τὴν δὲ Μνησαρέτην δέος ἔλαβεν, ὅτι ἡ γυνὴ οὐδαμόθενnusquam (ἐπίρρ. τόπου) — adverbium loci indicans nullum locum originis, 'e nulla parte' ἐφαίνετο ἐλθοῦσα.

«Μὴ λυποῦ, ὦ παῖ,» εἶπεν ἡ γυνή, φωνῇ ἡσύχῃ καὶ σαφεῖ. «Ἡ ἀληθὴς φιλία οὐκ ἐν πλήθει τῶν συνόντωνeorum qui adsunt/versantur (μτχ. παρατ. ἐνεργ. γεν. πλ., ἀρσ.) — a verbo 'σύνειμι' (συν + εἰμί), substantive usurpatum, 'comitum' κεῖταιposita est/sita est (παρατ. ὁριστ. μέσ. γ' ἑν.) — hic metaphorice dicitur pro 'consistit' vel 'reperitur', ἀλλ᾽ ἐν ἀρετῇ τῶν φίλων. Ὃ δὲ εὐκόλωςfacile (ἐπίρρ.) — adverbium a 'εὔκολος', indicat facilitatem qua res dissolvitur λύεται, φιλία οὐδέποτε ἦν.»

Ἡ Μνησαρέτη ἠρώτησενrogavit (ἀορ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — a verbo 'ἐρωτάω', forma aoristis temporis· «Ὦ δέσποιναdomina (ὀνομ. ἑν. θηλ.) — appellatio honorifica feminae, a 'δεσπότης' derivata, τίς εἶ σύ; Πόθεν ἥκεις;»

Ἐμειδίασε δὲ ἡ γυνή. «Ἡ μήτηρ τῆς σοφίας εἰμί. Ζήτει τοὺς φίλους οὐ τοὺς ἡδεῖς, ἀλλὰ τοὺς ἀγαθούς· οὐ γὰρ φίλος ἐστίν, ὃς μόνον ἐν εὐτυχίᾳin felicitate (δοτ. ἑν. θηλ.) — a 'εὐτυχία', significat bonam fortunam vel prosperitatem πάρεστιν, ἀλλ᾽ ὃς καὶ ἐν κακοῖς οὐκ ἀπολείπειdeserit / relinquit (ἐνεστ. ὁριστ. ἐνεργ. γ' ἑν.) — verbum compositum ex 'ἀπό' et 'λείπω', significat aliquem in necessitate deserere.»

Ἔπειτα ὥσπερ καπνὸς ἐν ἀνέμῳ ἡ γυνὴ ἠφανίσθηevanuit / disparuit (ἀορ. ὁριστ. παθ. γ' ἑν.) — a verbo 'ἀφανίζω', significat rem visui subtrahi vel in nihilum abire. Ἡ δὲ Μνησαρέτη ἔτι ἐπὶ τοῦ λίθου ἐκάθητο, ἡσυχῇquiete / silentio (ἐπίρρ.) — adverbium a 'ἡσύχιος', indicat animi tranquillitatem et silentium θαυμάζουσα. Ἐν τούτῳ δὲ ὁ πατὴρ αὐτῆς ἐκ τοῦ βουλευτηρίου προῆλθε καὶ εἶπεν· «Ὦ θύγατερ, τί σοί ἐστιν; Ὠχρὰ γὰρ εἶ.»

«Οὐδέν, ὦ πάτερ,» ἀπεκρίνατο ἡ κόρη, ἀλλὰ νέα τῇ ψυχῇ ἐγεγόνειfacta erat (παρακ. πλσκ. ὁριστ. μέσ. γ' ἑν.) — plusquamperfectum a verbo 'γίγνομαι', indicat mutationem animi ante momentum narrationis perfectam. Ἤδει γὰρ ὅτι τὴν ἀληθῆ φιλίανveram amicitiam (αἰτ. ἑν. θηλ.) — φράσις: 'ἀληθής' in forma contracta αἰτιατικής qualificat 'φιλία', obiectum quaerendi ζητεῖν δεῖ, ὥσπερ χρυσόν τις ζητεῖ ἐν τῇ γῇ.